10 



















zoude Hen geworden, daar hi met den koning van Ren in vrede en ri En 
leven. Toen dit gezantschap bij den onderkoning aan boord kwam, deed deze de Maleijers 
door eenige bevelhebbers ontvangen, en bleef intusschen ineenen met zijde en goud door- 
wevenen leuningstoel zitten. Al de andere kapiteins van de vloot zaten op met tapij- á 
ten bedekte banken, wel gewapend, en het minder krijgsvolk stond in orde op het dek 
geschaard. Arroqvenque had een langen witten baard, en een zeer deftig en groothar 
voorkomen. Toen de zendeling met eene diepe buiging van het ligchaam zijnen groet had _ 
toegebragt, stond de onderkoning op, ontving ie gezantschap beleefdelijk, en deed het 
op zijden kussens plaats nemen. Nadat de gezegde Bengalees opening zijner zending had 
gedaan, deed Arrvgverqve hem daarop antwoorden: dat hij vooreerst niets verlangde, dan 
de uitlevering der gevangene Portugezen, maar later zijnen verderen wil zoude blootleg 
Na dit antwoord zond de onderkoning den zendeling terug, weigerende verder met hem te 
spreken. Ber Sad 
Spoedig kwam de Bengalees terug, met het antwoord van den sulthan, die zich wegens 
het gebeurde met Srqurmma zocht te verschoonen, door de schuld te werpen op den Bandara, 4 
welke haar reeds met den dood geboet had. Arruguerqur wist zeer wel, dat de dood van ge 
zegden Bandara aan geheel iets anders was toe te schrijven, maar vergenoegde zich, met 
enkel op de vordering tot uitlevering der gevangene Portugezen terug te komen. Hier 
mede verliepen nog twee dagen, waarin men tot geen resultaat kwam. Den derde: 
dag kwam er eene menigte kleine vaartuigen buiten de rivier, hield een spiegelgevee: 
en roeide daarop weder naar binnen. Dit scheen eene vertooning om vrees te verwekke 
want langs het geheele zeestrand werd geschut geplant, om eene landing te beletten. 
Arruqurrqum deed nu door vier kapiteins de kust verkennen, om eene goede landings- 
plaats op te zoeken; de Malakkasche vaartuigen kwamen hierop weder buiten, maar schoon 
men van de vloot meerdere versterking zond, kwam het evenwel niet tot een gevec 
Echter vertoonde de meergemelde Torän Bannam des anderen daags zich andermaal aan boord, 
om den onderkoning te spreken; deze wilde hem niet ontmoeten, maar liet hem zeggen. rl 
dat de Portugezen slechts één aangezigt, één woord, één’ koning, en één’ God hadden 

Deze maal was Torän Bannam vergezeld door eenen der vroeger gevangen genomenen, con’ 
Madagascarschen jongen, die door het verhaal der groote foebeide aan wal een groo’ Én 
gevoelen van de Maleiers moest opwekken. Alvorens nu de verdere gebeurtenissen na te 
gaan, zullen wij eenen blik werpen. op den toestand, waarin de hoofdstad en het volk 
der Maleiers zich op dat tijdstip bevond. E 
