DS 
À scheen nog aanvallenderwijze te werk te willen gaan. Zoodra Arrvovrrgve zulks vernam, 
zond hij er 400 zijner manschappen op af, onder de gebroeders Axpranr, die vergezeld. 
werden van 600 Javanen en 300 Pegranen, welke zich nu reeds bij de overwinnaars voegden. 
De Ee wachtte evenwel de komst van deze magt niet af, maar liet zijnen vijanden het 
eld ; de laatsten verbrandden de houten verschansingen, en maakten zeven gezadelde olifan- 
ten 0 welker tuig met goud en elpenbeen doorwrocht was, en die, voor de vrouwen be- 
md, eerder tot praalvertooning, dan tot den oorlog schenen te zijn toegerust. 
BV oor dat Arsvourrqve aan de uitgewekenen de vergunning verleende om weder te keeren, 






























Bend hij aan zijne soldaten eene plundering van drie dagen toe. Dewijl alles opgevuld was 
met kostbaarheden, bedroeg deze roof eene waarde van 50000 crusaden, — schoon anderen 
slechts het vijfde, — of ’s koning aandeel, —op 200000 erusaden hebben gerekend (1). Het 
is evenwel meldenswaardig, dat Rur n'Aranso, die van den heiden Ninarsrrorän zoo veel goeds 
EE eenden had, tijdens zijne gevangenschap, de goederen van dezen tegen dien roof be- 
chermde. Men eeft het getal der veroverde vuurmonden opgegeven als drie duizend te 

bedragen, 
waren het geene kanonnen, maar musketten, dewijl het geschut zelf der Maleijers geen vaar- 
terwijl er acht duizend waren geweest. Zoo dit al geen misslag is, dan toch 
tuig in den grond kon boren. Onder dit oorlogstuig waren er eenige groote stukken, die 
door den koning van Calikoet waren ten geschenke gezonden. Arrvourrgur hield van den 
buit voor zich, twee leeuwen, half vaal en half ijzerkleurig, die vroeger uit China 
waren gekomen, en welke de onderkoning voortaan tot een gedenkteeken zijner overwin- 
ning met zich omvoerde, maar die later door schipbreuk verloren gingen. 
_ $ 80. En hiermede was de verovering van Malakka voltooid. Na de laatste nederlaag 
van Arapin, zette de gewezen vorst zijne vlugt voort, zwierf eenigen tijd in de bosschen 
in de nabijheid zijner gewezene hoofdstad rond, maar al zijne volgelingen verlieten hem, 
zoodat kem weldra niets meer overschoot, dan 50 mannen en 100 vrouwen, benevens eenige 
olifanten. In deze ballingschap ontstond er bovendien nog tweespalt tusschen hem en zijnen 
zoon Arapis, wien hij, benevens den vorst van Pahang, de schuld gaf van het ongeluk 
dat hem nu beschoren was. En gelijk gevallene grooten meermalen zich tot hunne vroe- 
gere vijanden of minderen wenden, zoo trok Monamuen eindelijk naar den vorst van Pahang, 
die hem eerst in het midden des oorlogs gebragt, maar hem toen verlaten had en die hem 
ook later weder afvallig werd. In weerwil echter van zijnen toestand gaf Monamwen de 
hoop niet op, om nog eenmaal weder op den troon te Malakka terug te komen. Zijn ge- 
eel volgend leven was eene aaneenschakeling van vijandelijkheden tegen de Portugezen, 
aarin hij werd bijgestaan door zijnen admiraal Laxamana, een der grootste Maleische 
elden-karakters, die ooit hebben bestaan. 
_ Het vorenstaande is een geschiedkundig verhaal van eene der voornaamste gebeurtenissen, 
uit de geschiedenis van den Indischen Archipel; —een verhaal, zoo getrouw als de Portugesche 
we 
if, 99,000 en f 396,000 tegenwoordige waarde, 

