
51 
den Maleischen vorst, welke hem antwoordde, op zekeren dag zijne voornemens ten uit- 
voer te zullen brengen, als wanneer hij zijne vloot tot ondersteuning zou zenden, maar 
dat intusschen de hulp van Corascar reeds genoeg was. De voorgestelde dag gekomen zijnde, 
| ging Maxrus met zijne bende naar het fort, waar de poortwachter hem, als een wel ver- 
trouwd persoon, geenen ingang weigerde. In de poort zijnde, toefde hij een weinig, en 
ee kwanswijs zijne volgelingen weg, alleen drie of vier personen bij zich houdende, eran 
onder een jongman, in vrouwenkleederen gewikkeld. Hij verzocht den poortwachter ech- 
ter, dat het gevolg van deze vrouw mogt worden binnen gelaten. Toen dan de poort 
open stond, drong het andere volk van Maxrrrs met uitgetrokkene krissen het fort binnen, 
en vielen eenigen op de wachters aan; tefwijl Maxeus zelf, den trapop, in den toren klom, 
he Fame de Af 
waar de kapitein, Ruy pe Barro, Bad was. Doch de deur gesloten vindende, Has 
 Maxeus naar het vertrek van den opperalkade, Arnes Perema, die geene andere uitkomst 
ziende, uit het venster sprong, waarop de overrompelaars in hase huis eenen geneesheer 
en twee bedienden vermoordden, gelijk ook nog vier man, en Pero Pessoa, die de poort 
‚beschermde. Het was des morgens ten 6 ure; derhalve waren er nog velen in rust. Rur 
pe Barro, die op dien tijd eenigzins ongesteld was, had op het eerste gerucht de deur van 
zijn verblijf gesloten, daarop zijne bedienden gewekt, en kwam nu aanstonds op Maxeuis 
af, die, slechts van 10 of 12 man vergezeld, zijn voornaamste oogmerk, de vermeestering 
van den toren, verijdeld ziende, vervolgens de vlugt nam. 
Volgens A was toewan GorascarR, opperhoofd der Javanen in Malakka, met zijn 
volk gereed, en zoo haast als hij de klok van de fortres hoorde, kwam hij terstond bij 
de sterkte, in de meenig dat Maxrurs er reeds meester van was. Aan de poort komende, 
en het tegendeel gewaar wordende, veinsde hij nergens van te weten, en vroeg hij ver- 
k wonderd, wat het luiden der klok beteekende, voorts zijn volk ter hulp aanbiedende. Ruis 
De Brito, die wel bemerkte, dat hij van de zaak wist, bedankte hem voor deze spoedige 
hulp, en stilde voorts het oproer, zoo goed hij kon. Hij belegde echter spoedig raad met 
zijne onderbevelhebbers, en stelde voor, om GorascaR en Sorrra Drwa, op het voorbeeld 
van Urmuris, voor hunne medepligtigheid aan de aanslagen van Pat Ornors en Maxrurs, 
te straffen; maar zijne onderbevelhebbers wilden daarin niet bewilligen, wijl deze Javanen 

de voornaamsten der stad waren; door hunnen dood eene ontvolking ontstaan zou en het beter 
was, op dien tijd vele dingen verschoonend aan te zien, totdat de zaken cenen anderen 
_ keer zouden genomen hebben. 
__ Terwijl deze aanslag te land aldus mislukte, bevrijdde een ander geluk de Portugezen 
van den aanslag ter zee. Voor eenige dagen waren Borrrno en Sruvmira met 5 vaartuigen 
en 50 man naar het eiland Bintang gezeild, om afbreuk te doen aan de schepen, die de 
Maleische vorst in de engten uitzond om de handelsschepen te dwingen van Bintang aan- 
te doen, en alzoo Malakka van eenen anderen kant te knotten. Monammen, deze vijf 
_ zeilen ziende opdagen, in den tijd, dat hij van Maxeurs berigt wachtte, verbeeldde zich , 
‘ dat de gansche zaak ontdekt was, en deze vaartuigen de voorboden waren van eene grootere 

