
85 
Toen radja Aspvrran op het laatst van 1513 vernam, hoe de Maleische vorst zijn’ ei- 
gen’ zoon had doen ombrengen, en dus voor den haat zijns gewezenen schoonvaders be- 
gon te vreezen, besloot hij terstond zich naar Malakka te begeven, tot welk einde hij 
niets anders deed, dan zich zonder eenig wantrouwen te begeven op de schepen van Pe- 
ro Farra, die omstreeks dezen tijd in het naauw van Sabam kruisten. Alzoo kwam 
hij ter gezegde plaats aan, in het begin van Januarij 1814, toen Rur pr Brito juist het 
_ kapiteinschap van Malakka had overgegeven aan Jorer p' ArrvovenQue, zoon van Juan (1). 
Daar deze van zijn’ oom, den onderkoning, order had, hoedanig met den radja van 
Campar te handelen, werd de laatste met groote eerbewijzingen te Malakka ontvangen, en - 
verkreeg de toezegging van het ambt, dat door Nrwarsrrorän bediend werd, namelijk, dat 
van Bandara, welke waardigheid ten tijde van sulthan Monauusn, voor hooger geacht werd dan 
die van radja van Campar. De redenen, die er bestonden, om Nrinarsrrorän te ontzetten, 
waren, dat hij door zijne geringe afkomst, hinderlijk was voor de voorname ingezetenen, en 
_wreedaardig in zijne handelingen. 
Niarserorän kreeg hiervan den reuk, en schoon de radja van Campar weder naar zijn ge- 
bied terugkeerde, omdat de aanstelling eerst van den onderkoning moest komen, had hij zich 
echter te Malakka gevestigd, in afwachting van zijne verheffing. Nimarsrrorän deed nu door 
 verspieders naar den tijd vernemen, waarop hij van zijn ambt zoude moeten afstand doen. 
Toen deze gekomen was, deed hij eene stellaadje oprigten, benevens eenen brandstapel van 
sandelhout, alles op het prachtigst versierd met zijde en goudlaken. Op zekeren dag alle 
zijne naastbestaanden genoodigd hebbende, trok hij in processie, langs de kostelijk versierde 
straten, naar gezegde stellaadje. Aldaar sprak hij het volk, hetwelk in grooten getale ver- 
 gaderd was, toe; hij somde de diensten op, ter belooning waarvan hij tot het;‚ambt van 
‚Bandara verheven was; en gaf te kennen, dat nu men hem van die waardigheid, ten be- 
hoeve van een ander wilde ontzetten, hij dien smaad niet kon dulden, maar zich aan het 
Ber wenschte op te offeren, dat magtiger was, dan alle prinsen der wereld, die wel het 
ligchaam konden beleedigen, maar geenszins de ziel, welke, van het ligchaam scheidende, zich 


„weder vereenigde met de godheid, in eene heerlijkheid, die de groote kapitein p' Arsu- 
ovzRQUE, hoe magtig ook, hem niet kon ontrooven. Daarop wierp hij zich in de vlam- 
men en verteerde tot asch. Deze plegtigheid schijnt eene godsdienstige ceremonie, en Nr- 
NATIRTOEÄN een Brahmin geweest te zijn. | 
Na deze gebeurtenis werd de radja van Campar tot het ambt van Bandara verheven, en 
opontboden. Ten einde hem met meerderen luister te ontvangen, ging Joner Borgrro 
„met vier vaartuigen naar Campar, om hem aftehalen. Maar zoodra de Maleische vorst kwam 
te vernemen, hoe zijn gewezen schoonzoon, door die waardigheid, zich geheel met de Pors 
tugezen vereenigd had, besloot hij terstond, hem voor dit bestaan te straffen, waartoe hij 
genoeg gelegenheid had, uit aanmerking van het tijdsverloop, dat naar de bevelen van 
(1) Broeder van Arronso p’ ALBUQUERQUE. 

