14 
8. Caranx Forsteri CV. = Caran senfasciatus QG. GV. 
9. ) zanthurus CV. = Carans mate GV. | áì B 
10. ) parra CV. = ) cambon GV. ik 
dl ) nigripes CV. = Olistus atropus GV.! = Caranx mentalis Ehr. GV.? 
fre ) cotula. GV. = Caranx ciliaris GV, = Car. armatus CV. S= Car. cèr- 
rhosus CV, = Olistus malabaricus GV. = Olistus Rüppelii CV. ú 
13. Carane leptolepis CV. = Carana Mertens GV. E 
14. Gallichthys major GV. = Gallichth. chevola CV.! = Seyris indica CV.! = Seyris — 
alevandrina GV. = Gallichthys aegyptiacus Ehr. GV.? 
18. Stromateus niger Bl. CV, = Apolectus stromateus CV. 
16. ) griseus CV. = Stromateus securifer CV. 
17. » atous GV. = Stromateus albus CV. 
18. Kurtus Blochiù GV. = Kurtus cornutus GV. / dà 
19. Equula filigera CV. S Equula cara GV. = Eq. fasciata CV. = Eg. longispinis GV. 
20. » minuta GV. = Egqwuula denten CV. 200 An 
Mijne onderzoekingen hebben mij geleid, tot het voorstellen van eene nieuwe geslachts- — 
verdeeling van de groote afdeeling der Scomberioden met gewapende wjlijn, en tot de wij- 
ziging van nog een paar andere genera dezer familie. ai 
_ Zoo komt het mij voor, dat de genera Olistus, Blepharis, Gallichthys, Scyris en Apo dl 
lectus van Cuvier, niet behouden kunnen blijven. 3 
Het geslacht Apolectus is gegrond op jeugdige individu’s van Stromateus niger Bl De — 
groote overeenkomst van Apolectus stromateus GV. met Stromateus niger Bl is Cuvier 
wel niet ontgaan, wat schijnt te blijken uit den naam der soort, aan zijnen Apolectus gegeven, 4 
doch de aanwezigheid van buikvinnen en de uitwendig zigtbare rugdoornen bij de zeer jonge 
individu’s van Stromateus niger Bl. deed hem ze plaatsen in eene geheel andere afdeeling _ 
der Makrelen, onder den geslachtsnaam Apolectus. Nu is het inderdaad merkwaardig, dat _ 
organen van zoo hovge waarde als de buikvinnen in den regel zijn, bij de zeer jongein- — 
dividu’s van Stromateus niger Bl. zeer ontwikkeld zijn, terwijl zij reeds in den middelba- Jd 
ren leeftijd des diers ontbreken. De zaak is intusschen aan geen’ twijfel onderhevig. Ik 
kan een groot aantal specimina van Stromateus niger aantoonen, waarbij de verwelking _ 
en eindelijke verdwijning der buikvinnen zeer duidelijk is waar te nemen. Bij mijne kleinste — 
individu’s zijn de buikvinnen nog zeer lang en spits. Bij eenigzins oudere zijn zij korter, — 
doch nog lang voor dat de visch zijn’ vollen wasdom bereikt heeft, ziet men van de buik- } 
vinnen nog slechts rudimentaire knobbeltjes of likteekens bestaan, en bij de volwassenen _ 
ontbreken zelfs deze likteekens. 


