
Iv En 
Het is moeijelijk den mhoud van dit gedicht op te geven, gelijk GerieKe en Winter bij hunne tekst- 
uitgaven in de Werken van het Bataviaasch Genootschap deden; immers het bevat een zoo groot aantal af- 
zonderlijke, en toch ten maauwste met elkander zamenhangende voorvallen, dat zij bezwaarlijk in het be-_ 
stek van een voorberigt kunnen zamengevat worden; waarom wij dan ook liever den lezer naar genoemde | 
vertaling verwijzen, en Mer meenen te kunnen volstaan met de herinnering, dat de Manik Mäjâ, volgens 
Wanrer, door zekeren KARTA MosADA, te Kartasoera, in het jaar 1650 der Javaansche cera 1s vervaardigd, 
waarschijnlijk naar een Kawi-werk, dat, onder den hitel Djitapsärä, eene geslachtlijst der Déwä’s bevat. 
Wat de wijze van bewerking betreft, heb ik slechts op te merken, dat ik mij zooveel mogelijk op het | 
leveren van een zuiveren tekst heb toegelegd. Ik had daartoe drie handschriften, waarvan twee mij goed- 
gunstig door den hoogleeraar FT. Roorpa ten gebruike waren afgestaan; het bleek mij echter spoedig, da 
twee van die codices, op enhele schrijffouten na, volmaakt aan elkander gelijk waren, zoodat ik eigenlijk 
slechts twee verschillende manuskripten had, het eene zonder jaartal, het andere met eene Sengkâlâ, die het 
Javaansche jaar 1721 aangeeft; het eerste heb ih codec A, het andere codex B genoemd, en van hunne | 
verschillende lezingen in de aanteekeningen rekenschap gegeven, waar zulks noodig scheen, met- vermelding — 
der redenen, waarom ih aan deze of gene lezing de voorkeur meende te moeten geven. Slechts eene zeer 
enkele maal ben ik bij de vaststelling van den tekst van beide codices afgeweken, waar deze mij geenen 












voldoenden zin schenen op te leveren, en heb ik eene gissing gewaagd, daarbij zooveel mogelijk Winter's 
vertaling tol grondslag nemende. Van exegetische aanmerkingen heb ik mij meestal onthouden, daar het mij 
voorkwam, dat hieraan minder behoefte was, bij het bestaan van eene bijna woordelijke vertaling, En dan 
geenen beoefenaar van het Javaansch onbekend kan zijn. 
Ter afscheiding van de regels in elke stanza, heb ih mij liever van de gewone pädäà lingsà bediend, 
dan van de daarvoor eigenlijk bestaande teekens, omdat bij de kursieve Javaansche letter, die meer en meer 
in gebruik komt, daar zij om vele redenen boven de oude staande letter de voorkeur verdient, en waarmede 
ook dit gedicht gedrukt is, sommige van die teekens tot dusverre ontbreken; b.v. de soekoe mendhoet, wan- 
neer die aan eene Pasangan of Pingkal moet worden vastgehecht. Ook Winter is mij bij de wigave van 
de Rämâ hierin voorgegaan, terwijl Gericke in de Wiwähâ beide scheidteekens te gelijk gebruik heeft. 
In de spelling der woorden heb ik getracht zooveel mogelijk de eenvormigheid te bewaren, hoewel ik 
vrees, dat mij, vooral met betrekking tot de verdubbeling der medeklinkers, in dit opzigt wel het een en 
ander zal ontgaan zijn. 
Overigens beschouwe men dezen mijnen arbeid alleen als eene poging om naar mijn vermogen mede le 
werken tot bereiking van het doel, dat het Bataviaasch Genootschap zich voorstelt, de uitbreiding van de 
kennis der te lang verwaarloosde Javaansche taal- en letterkunde. 
BrepaA, Mei 1851. J. J. pr HOLLANDER. 
