GESCHIEDENIS VAN PRINSES BALKIS. 



In naam van den barnihartigen en goedertieren god, tot wien ik om hulp roep. 

 Dit is de geschiedenis van prinses Balkis van haar jeugd af, tot zij volwassen was 

 en huwde met Soeleiman, den profeet gods. Ik heb ze getrokken uit de heilige over- 

 leveringen om de geschiedenis van Malim Deman te vervangen; deze toch is niet uit 

 de overleveringen gehaald. Ik dacht bij mij zelf, laat mij een vertelling opstellen 

 om den vastentijd door te brengen. Er is wat weggelaten en wat bijgevoegd, maar 

 alleen wat betamelijk is tegenover een koning en een prinses ; ik heb het verhaal wat 

 opgesierd, opdat het in den smaak zou vallen der jongelieden. Men kan den oorsprong 

 er van vinden in de overleveringen van den profeet Soeleiman. 



Er was in het landschap Jaman een zeer sterke stad, met kleine kotaas, met 

 een aarden omwalling, met wegen en een groote poort en opdat men zou weten, 

 wie er binnen kwamen, werd de poort bewaakt door krijgslieden; de erven waren 

 effen en netjes onderhouden, zoodat als men er stofgoud uitstrooide, dit niet verloren 

 raakte. Daar waren rijke menschen , de knapen speelden met geld , de jongelieden 

 speelden met goud, de oude lieden hielden zich stil, want met hun ouderdom nam hun 

 hardhoorigheid toe; daar leefde men gelukkig en tevreden. De stad heette Saba en 

 haar koning Saraki ; de vorst was zwaar gebouwd en zoo sterk, dat hij een ijzeren ketting 

 kon doorbreken ; nooit durfde iemand zich tegen hem verzetten of zijn wenschen weer- 

 streven; hij deed de jonge maagden geweld aan, zoodat het hart der ouders verbitterd 

 werd , als zij zagen , dat hun dochters door den vorst werden weggevoerd , terwijl zij 

 niet mochten teruggehaald worden zonder zijn toestemming; hij liet ter dood brengen 

 zonder behoorlijk onderzoek en telkens legde hij boeten op ; voor den geringsten mis- 

 slag werd men ter dood veroordeeld; zelfs het gras kon zijn dwingelandij niet langer 

 verduren ; de menschen vervloekten hem in hun hart en waren niet meer opgeruimd. 

 Als de maagden huwbaar waren, dan maakten de ouders zich ongerust, want zij mochten 

 hun dochters niet uithuwen; zij waren ten einde raad, zij wilden ver van daar \ er- 

 huizen , maar kregen geen vergunning om weg te gaan. Zoo verving het eene jaar 

 het andere, maar zijn dwingelandij bleef dezelfde. 



De koning had een hoofd-mantri Azoe Sarah genaamd , een man verstandig, 



