— 34 — 



buitengewoon dapper en de lieveling van zijn vorst : hij was welgeniaakt, in zijn gang was 

 hij als een pinangboom, die door den wind wordt heen en weer bewogen, terwijl hij een 

 weinig met de armen zwaaide als iemand, die jonge takjes afbreekt: een mantri, die 

 gaarne de vrouwen toelonkte en van wien iedereen veel hield; jammer maar dat hij 

 een jager was. Eens op een zekeren dag sprak hij: '/medejagers, neemt uw beste 

 honden mee, reeds lang hebben wij niet gejaagd, reeds lang hebben wij geen herte- 

 vleesch gegeten."" Toen zij deze woorden gehoord hadden, gingen de jagers tweemaal 

 zeven in getal met Azoe Sarah op weg. Van de eene vlakte kwamen zij aan de 

 andere en doorliepen zoo vele vlakten : zij gingen bosch in bosch uit en trokken een 

 aantal wouden door, terwijl zij overvloed van wild vingen. Zoo ging het dag en nacht 

 door , zoodat zij den terugweg niet meer konden vinden. Zij waren afgedwaald naar 

 een groot , zeer ver verwijderd woud , dat nog nooit door een mensch was betreden, 

 zoodat het was als het liedje luidt : //(op weg gaande een baadje aantrekken en dan 

 met elkaar naar beneden loopen) : het was van vroeger voorbeschikt , dat het lot van 

 Azoe Sarah zou zijn in een groot woud verdwaald te raken."" Zij waren reeds zeer ver, 

 zoodat* de meegebrachte voorraad opraakte en zij slechts vruchten en jonge uitspruitsels 

 aten om de rijst uit te sparen , opdat er iets zou overblijven om van tijd tot tijd te 

 koken. De zon helde reeds naar het westen , toen zij het bosch verlieten om water 

 te zoeken , ten einde hun maal te bereiden. Nu spraken zij tot elkaar : //o makkers, 

 het is mij of ik het geruisen van water hoor, laat ons daarheen gaan."" Zij bega- 

 ven zich allen op weg naar dat water en kwamen aan een vlakte geheel begroeid 

 met malsch gras , doorsneden door een breede rivier met helder water , een schoone 

 badplaats waar men zich "s avonds kon vermaken en tevens een plaats geschikt om 

 er goed te droogen ; de groote steenen waren er opgestapeld, de ronde steenen geregeld 

 op hoopen, de platte steenen lagen netjes op elkander : de oevers der rivier waren vol 

 kronkelingen bedekt met schitterend fijn wit zand en als geplaveid met kleine steentjes; 

 waringinboomen stonden in rijen als zonneschermen, zoodat het een geschikte plaats 

 was voor reizigers om er uit te rusten. 



Toen zij zich eenigen tijd daar hadden opgehouden zonder een menschelijk voet- 

 spoor te zien, zette Azoe Sarah zich in gepeins verzonken neer: het was of hij tranen 

 stortte , alsof hij een voorgevoel had , dat hij niet weer in zijn land zou terugkomen, 

 daar hij den weg huiswaarts zelfs niet terug kon vinden : zooals het liedje zegt : //(als 

 het niet sreschikt is om er een vischtuis: van te maken, brens; het dan naar de 

 Bilang-bilang eilanden) : het is nutteloos in treurig gepeins verzonken te blijven, 

 laten wij ons vermaken, opdat onze droefgeestigheid verdwijne.'" Xu sprak Azoe 

 Sarah: /'makkers, laten wij ons maal koken en ons niet .ongerust maken.'" Nadat zij 

 gegeten en gedronken hadden, sprak Azoe Sarah om hen in afwachting van de duis- 

 ternis gerust te stellen en op te beuren : /'ik vergis mij niet, liet is of wij waarlijk bij 

 een bewoonde plaats zijn en dan zal ik hier moeten blijven ; zooals het liedje zegt: (neem 

 een waterschepper, wij gaan baden, neem een pompoen in de hand en een bamboe om 

 water in te dragen op den schouder) : al zijn we inwendig ongerust, laat het op ons 



