— 35 — 



gelaat niet zichtbaar zijn. Luister verder: (de storm waait hevig op den top van den 

 berg, de boomstammen storten neer in (\^n waterplas); als het ons lot is, zullen wij 

 naar onze woonplaats terugkeeren en zoo niet, clan /uilen wij hier omkomen. " 



Nu sprak een der jagers: '/wiens woonplaats is dit Miet is zeker de woonplaats van een 

 groot en geest, ik voel mij beangst; wie weet, wie onzer hier zal sterven? Toen antwoordde 

 rle verstandige en schrandere Azoe Sarah: //makkers, gaat gij allen slapen , ik zal alleen 

 blijven waken. " 1 Inmiddels ging de zon onder en gouden wolkjes vertoonden zich 

 ian den helderen hemel ; zij gingen dicht bij elkaar zitten en weldra viel de duisternis 

 in. Daarop sprak Azoe Sarah weer: //welaan makkers, gaat allen slapen, ik zal alleen 

 blijven waken en dan zullen wij om beurten slapen; wij weten niet van waar ons ge- 

 baar dreigt, wij vernachten in een groot woud en moeten dus niet zorgeloos zijn. 

 [vort daarna vielen allen in slaap, terwijl Azoe Sarah tegenover hen bleef zitten ; het 

 ras reeds diep in den nacht en het was vochtig en koud ; de siaraang gilde in het 

 ,voud, de ngéang-ngéang rimba schreeuwde, de gier kraste, de tedoeng kakelde en de 

 sperwer liet zich hooren. Het was of Azoe Sarah bevreesd werd, maar aan zijn gelaat 

 yas niets te zien. 



Nadat dit eenigen tijd geduurd had, werd alles stil en nu liet zich weer 

 :en verward rumoer hooren als van menschen , van trommen en tamboerijnen , 

 riolen en luiten , fluiten en klarinetten en van allerlei bekkens. Nu sprak Azoe 

 üarah : //bewoners van dit groote woud , laat een van u hier komen en mij eten 

 n drinken geven; ik ben een verdwaald jager en mijn voorraad rijst is op.' 1 Een, 

 wee, drie, viermaal riep hij, maar niemand antwoordde hem; eindelijk vertoonde 

 ich een buitengewoon schoone vrouw, haar gelaat was als de volle maan, haar 

 leeding was kostbaar, zij zag er uit als een maagd, als of zij nog niet gehuwd was. 

 De marapalam wordt omgehouwen en valt in de padi); heur haar was zwart als de 

 lacht, haar gelaat rond als een bodiblad. (De kapasbloem is ontloken, de soelasih 

 5 omringd van bloemen) ; zij was mak als een losloopende tanggiling en slank als een 

 onge langgoendi. (Twee man gaan naar het land, de eene vangt visch); haar ooren 

 raren als ontloken bloemen, zij was welriekend als de pandanbloem. Zij was onverge- 

 ijkelijk schoon; het was of zijn oogen begonnen te schemeren, het was of hij zijn 

 ezinning verloren had , toen hij de prinses aanzag , zoodat hij geen woord kon spreken ; 

 oen hij haar voor de tweede maal aanstaarde, stond zij nog daar, maar toen hij voor 

 e derde maal naar haar zag, was zij verdwenen. Toen dacht hij bij zich zelf: *mijn 

 ogen kunnen zich niet verzadigen haar aan te zien." 



De anderen bleven maar slapen en na een oogenblik riep Azoe Sarah weer : //bosch- 

 iewoners, als er een man onder u is, hij kome dan te voorschijn; weest wellevend 

 egens een verdwaalden vreemdeling. 1 '' Een, twee, drie, viermaal riep hij, maar eerst 

 oen hij voor de vijfde maal geroepen had, vertoonde zich een man van een held- 

 laftig voorkomen, breed gebouwd, met een sik en een baard en die er uitzag als 

 en aanzienlijk vorst. Toen sprak Azoe Sarah : "O bewoner van dit woud, zeg mij 

 Ie waarheid, wiens dochter is die buitengewoon schoone vrouw, die hier is geweest P 11 



