— 38 — 



huis en er was niets, dat hen ophield of in hun reis belemmerde. Nadat zij te huis waren 

 gekomen , verspreidde zich het gerucht, dat Azoe Sarah niet zou terugkeeren. Zij brachten 

 het bericht aan den vorst : //O onze koning (de takken van den maransi worden gesnoeid 

 en men werpt er mee naar de wilde mangga, men neemt de vruchten van de kilangan); als 

 gij ons verkoopt zullen wij ver van hier raken, als gij ons om het leven brengt, 

 zullen wij dood zijn, maar gij zelf zult er schade door lijden. Uw mantri Azoe Sarah 

 is door den koning der geesten tot schoonzoon gekozen ; het was Azoe Sarah's eigen 

 wensch, hij laat zich altijd door zijn hartstochten regeeren." Toen de koning deze 

 woorden hoorde, hield hij zich stil. 



Wat nu Azoe Sarah betreft, toen zijn huwelijk plaats had, gaf de koning dei- 

 geesten een groot feest ; Azoe Sarah was verbaasd , toen hij de toebereidselen van het 

 feest zag , [zoo schitterend] als hij het nooit gezien of gehoord had ; het was of de 

 araboomen omvielen en de hooge bergen instortten , het was of de dieren van het woud 

 verdwenen [zoo luidruchtig ging het toe] ; zeven dagen duurde het feest, waarop alle 

 aanzienlijke geesten bijeengekomen waren. Wat de regeling van het feest aangaat, 

 niemand kon er een dergelijk geven; de vorst toch bezat goudmijnen en rivieren 

 met goud , hij had al wat hij noodig had , niets ontbrak hem , daar hij schatrijk 

 was. Na verloop van eenigen tijd beviel het Azoe Sarah daar uitstekend , nie- 

 mand deed hem kwaad , men zorgde goed voor hem , hield veel van hem en gaf hem 

 tot dienstmaagden meisjes zoo schoon als hemelsche maagden. Het was Azoe Sarah, 

 als of hij er niet aan dacht om terug te keeren, als of hij niet meer naar zijn land 

 terug verlangde. 



Na eenigen tijd werd hem een buitengewoon schoone dochter geboren, geel- 

 achtig blank van tint , waar het rood van het bloed en het blauw der aderen door- 

 heen schemerde ; haar gelaat was rond als een bodiblad , haar oogen schitterden als de 

 morgenster, heur neus was rond als een uitje, haar tanden glinsterden als een chi- 

 neesche spiegel, haar ooren waren als ontloken bloemen, heur haar zwart als de nacht, 

 haar hals als een zilveren waterkruik , haar armen rond , haar vingers fijn als de stekels 

 van een stekelvarken , haar kuiten als padi die vrucht heeft gezet , haar hiel als een 

 vogelei , haar groote toon als een stukje goud van het gewicht van een tahil ; er zijn 

 menschen van allerlei voorkomen , maar in dien tijd was er geen zoo schoon als zij ; 

 zij had slechts een klein gebrek, zij had haar aan haar kuiten; men gaf haar den 

 naam van prinses Balkis. Iedereen was er op uit om met haar te spelen, groote 

 menschen deden al wat zij wilde, zij was wellevend en lief, de kleine kinderen ver- 

 zamelden zich gaarne bij haar, een bewijs, dat zij een lief kind was. (Niets is zoo 

 rood als de sago , niets zoo zwart als de koendi) ; niets was innemender dan haar ma- 

 nieren en niets overtrof haar verstand. Toen zij nu een huwbare maagd was gewor- 

 den, stierf haar moeder: de koning der geesten was als krankzinnig van droefheid, 

 zijn ongeluk was niet uit te spreken; het was reeds vroeger door het noodlot bepaald 

 maar nu eerst geschiedde dit. Toen hij zag, dat zijn kleindochter een wees was geworden, 

 weende hij zonder ophouden ; eindelijk sprak hij : //O mijn kleindochter , Balkis , 



