— 47 — 



voor hem en hij at er van, hij at vijf sneden gebak en twee poffertjes. De vorst bleef 

 een oogenblik in gedachten verzonken, toen keek hij naar achter, daar stonden de vier andere 

 dienstmaagden en alle vijf waren zij geheel gelijk, zonder het minste verschil. Toen dacht 

 hij bij zich zelf: "deze vrouwen zijn geheel gelijk, het schijnen wel vijflingzusters. 1, 

 Nu stond hij op , de dienstmaagd dacht aan den haar opgedragen last en strooide een 

 mandje met stofgoud neer, waar de koning den voet moest zetten; deze stapte voort 

 en er bleef veel goud aan zijn voetzolen kleven; zijn verbazing nam nog toe, nu er 

 vijf mandjes met goud uitgestrooid waren en hij dacht bij zich zelf: //die prinses 

 Balkis is heel rijk." 



Hij duwde de zesde deur open , daar stond weer een dienstmaagd , die olie in de 

 rechter- en een bord in de linkerhand hield; toen zij den koning zag komen, naderde zij 

 hem , begoot hem met welriekende olie, waardoor de koning nog meer bedwelmd werd, 

 zoodat hij onder het gaan waggelde. Toen sprak de dienstmaagd : //O mijn koning, ga 

 een oogenblik zitten, het schijnt, dat gij honger hebt, hier is een weinig spijs voor u 

 in plaats van de middagrijst." 1 Op het hooren van deze woorden ging de koning 

 zitten , het eten werd voor hem gereed gezet en hij at een brood en een poffertje. 

 Nadat hij gegeten had, wilde hij opstaan en nu nam zijn verbazing nog meer toe, 

 toen hij zag, dat er zes geheel gelijke dienstmaagden waren, die niets hoegenaamd 

 verschilden : "het lijken wel zeslingzusters ; maar hoe is dat mogelijk , tweelingen ja 

 dat kan. - ''' Terwijl nu de koning opstond , dacht de dienstmaagd aan wat haar opge- 

 dragen was en strooide haar mandje stofgoud uit, waarvan veel aan 's konings voeten 

 bleef kleven en deze dacht bij zich zelf: //die prinses Balkis is zeker heel rijk , zes 

 mandjes met goud zijn er uitgestrooid, zij is werkelijk rijk. 1 '' 



De koning van Saba liep nu door en duwde de zevende deur open; zoo kwam 

 hij in het verblijf van Balkis; ook daar zat een dienstmaagd, zedig en ingetogen 

 op een kleedje met paarlen bezet , op een zitmatje met goud doorweven ; allerlei zijden 

 kleeden lagen op elkander, andere kains hingen boven elkander, zoodat de randen uit- 

 staken, evenals sirihbladeren op elkaar gelegd worden; weer andere waren dooreen- 

 gestrengeld tot guirlandes. Er hingen muurkleeden [goudkleurig] als de avond- 

 wolken [bij ondergaande zon] met falbalaas [schitterend] als de sterren in den nacht, 

 waarvan de kwasten heen en weer slingerden, als de wind er mee speelde ; er lagen vloer- 

 matten van fijne biezen en daarop opengewerkte zitmatjes ; (de koning was als een sperwer, 

 die op een pas ontloken bloem neerschiet). De koning zette zich neer op een bult zak, 

 waarop zitmatjes boven elkaar gelegd waren; het was hem, of de dag nacht was geworden, 

 maar hij zag prinses Balkis niet; de zeven dienstmaagden zaten tegenover den vorstelij- 

 ken bruidegom, terwijl zijn hart dobberde tusschen hoop en vrees , een bewijs dat hij zijn 

 doel niet zou bereiken. Er waren twee stoelen gereed gezet, de eene voor den koning ; 

 zijn hart klopte hevig van vrees dat, wat hij zich voorgenomen had, niet zou gelukken. 

 De koning wist niet , wat te denken, want alle zeven waren geheel gelijk ; alle zeven zaten 

 zij daar en hielden ieder een mandje in de hand ; het was of de dienstmaagden glimlach- 

 ten, want de koning was gekomen, maar de prinses verdwenen. Er werd gebak voor hem 



6 



