— 49 — 



kleuren, boenga tjiua en tandjoengbloemen , aangeuaam van smaak en zoet als honig, 

 gedeeltelijk warm , gedeeltelijk koud en verfrisschend als rozewater , prikkelend en 

 geurig als de koemajanbloem ; er waren alle soorten , die men bedenken kan ; dat gebak 

 was gemaakt door de verstandige dienstmaagden en het had maar één gebrek, het be- 

 dwelmde. De koning van Saba at er van en allen verzamelden zich om hem, terwijl 

 hij at en dronk ; toen hij nu gegeten en gedronken had, raakte hij geheel bedwelmd, terwijl 

 hij een branderig gevoel kreeg over zijn geheele lichaam ; allen aten zij er van , maar 

 alleen de koning was bedwelmd; nu gleed de koning achterover tegen een groot 

 kussen , zoodat zijn kroon afviel ; de dienstmaagden begonnen eerst te glimlachen en 

 lachten daarna hardop ; ofschoon zij lachten , toch haalden zij Chineesche waaiers, na- 

 men er ieder een en waaiden er rechts en links mee, want men moet eerbiedig zijn 

 jegens een vorst , men moet een weinig beleefd zijn en een vorst niet met minachting 

 behandelen. 



Na eenige oogenblikken sprak nu prinses Balkis //mijn dienstmaagden , haalt 

 uit de kist den dood aanbrengenden doek; 11 die doek werd nooit gebruikt, hij was een 

 erfstuk van den koning der geesten, wie hem omsloeg, moest sterven. Op dit bevel 

 haalden zij den noodlottigen doek en sloegen hem over den vorst; deze verloor zijn 

 bewustzijn en rolde neer. Toen zij dit zag , sprak Balkis ; //mijn dienstmaagden, 

 mijn vergiftigd dolkmes ligt tusschen het gebak, wij zullen den koning van Saba 

 dooden , haalt een kom en vangt zijn bloed op; komt bij elkaar staan, houdt gij zijn 

 armen en beenen vast ; dit is het hem toebeschikte deel , ieder toch ondergaat het lot, dat 

 voor hem vastgesteld is. 11 Nu nam zij haar dolkmes en sneed den koning het hoofd 

 af; het bloed werd in een kom opgevangen, toen het hoofd van den romp gescheiden 

 was. Een oogenblik later namen zij een gelen doek , wikkelden het hoofd daarin en nu 

 sprak de prinses ; //werpt het lijk van den koning weg , gij mijn dienstmaagden, brengt 

 het ver van hier. 11 De dienstmaagden maakten zich gereed om dit bevel uit te voeren 

 en wierpen het lijk van den koning weg, zonder dat iemand het zag en nu gaf 

 Balkis last , dat haar vader zou boven komen ; die zendeling sprak : //ga naar binnen, 

 Azoe Sarah , de prinses verlangt , u te ontmoeten. 11 



Toen nu Azoe Sarah het huis was binnengetreden en het afgehouwen hoofd zag, 

 begon hij te glimlachen , maar beet zich terstond op den vinger en bleef in gedachten 

 verzonken staan , niet wetende of hij verblijd dan ongerust zou zijn ; dat de koning 

 dood was, vond hij goed, maar het was nog niet zeker hoe de menigte er over zou 

 denken , of men er boos over zou zijn of niet. Balkis zag haar vader peinzen en 

 begon te glimlachen : //vaderlief, waarom maakt gij u ongerust , wij weten niet of het 

 goed of kwaad zal afloopen , niemand weet , wat hem boven het hoofd hangt ; kom 

 vader, geef de menscheu te eten, zij hebben honger, zij hebben nog niet gegeten. 11 

 Azoe Sarah ging nu weer naar beneden en beval eten op te dragen ; een aantal bladen en 

 schalen werden gereed gezet, voorzien van bakjes en betelschaaltjes met sirih en 

 pinang, zoodat er niets aan ontbrak ; de menigte was ontelbaar , huis en erf waren vol, 

 de geheele vlakte was overal vol. Zij werden opgeruimd van hart, toen zij den rijkdom 



