— 62 — 



Nauwelijks hadden zij de woorden van den koning gehoord, of het volk ging 

 op weg , de menigte was ontelbaar , de vlakte was overal bezet , de uitgestrekte vlakte 

 werd te klein. Toen zij bij de prinses kwamen , werd Balkis bang op het zien van 

 de tijgers en de voortschuifelende slangen ; Balkis was verbaasd , toen zij de macht van 

 Soeleiman zag, [die zoo groot was, dat] tijgers en geiten in vriendschap leefden en 

 eveneens de roofvogels met de kippen. Kort daarna kwam de prinses aan den vijver en nu 

 kwamen al de visschen aanzwemmen om haar dien te zien over trekken. Prinses Balkis kwam 

 aan omringd door haar dienstmaagden , zij zat op haar draagzetel met de zeven dienst- 

 maagden rechts en links ; zij was verheugd van hart , omdat zij Soeleiman zou ont- 

 moeten. Toen zij dicht bij den vijver was gekomen , zwommen de visschen haar 

 te gemoet met geopenden bek , want zij waren gewoon gevoerd te worden , zij 

 waren volstrekt niet schuw en kwamen uit de hand eten ; de Prinses was verheugd 

 van hart, omdat zij zou huwen met Soeleiman. Balkis werd bang, dat de visschen 

 haar zouden bijten en nu sprak koning Soeleiman: //Prinses Balkis, steek toch den 

 vijver over. 1 ' Op deze woorden brak haar het zweet uit; de menigte lachte voort- 

 durend en nu werd Balkis nog meer verlegen , zij was verlegen om te spreken , want 

 misschien spraken zij daar een andere taal. Toen zij eenigen tijd zoo gestaan had, 

 sprak de vorst: //ga toch den vijver over, prinses Balkis, hij is niet diep, beproef 

 het maar met uw voet." Balkis hoorde deze woorden wel, maar geloofde ze niet; 

 er waren zooveel menschen, die haar zagen, maar niemand zei, dat er een brug was, 

 omdat men haar zoo lang mogelijk wilde zien. Eindelijk sprak Soeleiman : //ga toch 

 het water over, prinses , het is een brug van glas ; waarom zegt gij het haar niet, gij 

 drijft maar den spot met haar." 



Balkis bedacht zich een oogenblik en nu begreep zij , dat de koning haar niet 

 zon bedriegen ; zij deed een stap met haar rechtervoet en tilde haar kain een weinig 

 op, omdat die anders nat zou worden , als hij in het water kwam ; zoo raakten haar 

 kuiten ontbloot en Soeleiman begon te glimlachen , want hij zag dat er wat haar op was. 

 De prinses liep nu naar den overkant [en bemerkte , dat het] wezenlijk een glazen 

 brug was ; toen zij aan den overkant gekomen was , klom zij de trap op en ontstelde, 

 want het leek haar eigen huis wel , terwijl zij bij zich zelf sprak : //dit paleis is geheel 

 gelijk aan het mijne.' 1 Zij hield stil en bleef een oogenblik staan in gedachten ver- 

 zonken. Nu sprak Soeleiman : //Vorstin , prinses Balkis , waarom blijft gij daar staan 

 peinzen, is uw paleis gelijk aan dit?" //Dit paleis is werkelijk het mijne, was het 

 antwoord van Balkis, wie heeft het hierheen gebracht?" Daarop hernam Soeleiman: 

 //Vorstin, het paleis is gehaald door een geest, Azaf den zoon van Barkaia." Nu 

 ging Balkis naar binnen, als een kris in haar schede; zij raakte in strijd met zich 

 zelf, aan den eenen kant was zij verheugd, aan den anderen kant was zij bedroefd. 

 Toen kwam haar gevolg met haar dienstmaagden binnen ; Balkis werd opgeruimd van 

 hart, toen zij het groote huis zou binnentreden; zij verhaastte haar stap met haar 

 dienaren en slaven; prinses Balkis was reeds verhuisd en had Jaman verlaten. Zij 

 zag nu , dat al het huisraad aanwezig was en dat niets was achtergelaten , zoodat iedereen 



