— 64 — 



kinderen er in zouden vallen ; in de vijvers kon men allerlei visschen zien , visschen 

 met gouden vinnen, die daar in menigte rondzwommen-, zij dienden Balkis tot tijd- 

 verdrijf en de kinderen vermaakten er zich mee ; zij aten uit de hand en waren de lie- 

 velingen van Soeleiman ; wel dienen de visschen tot voedsel , maar deze waren alleen 

 tot tijdverdrijf. 



Wat overigens de prinses aangaat, zij was altijd tevreden, omdat de inwoners 

 van Jaman bekeerd waren ; het eenige wat haar een weinig bekommerd maakte, was 

 dat er geen koning was aangesteld , maar alleen een plaatsvervanger achtergelaten. 

 Ofschoon haar paleis was overgebracht , speet het haar toch , dat haar buurt, haar erf, 

 haar badplaats, haar stad, haar land, haar bloemperken, het versterkte Saba, haar 

 onderdanen talrijk als [de druppels van] de zee en de ontelbare menigte van haar 

 mantris waren achtergebleven ; ofschoon zij uit het oog der prinses verdwenen waren, 

 toch kon zij die niet zoo spoedig vergeten. Een ontelbare menigte mantris bestuurde 

 het geheele volk ; als Soeleiman zich niet voortdurend met haar had bezig gehouden , 

 dan was de prinses spoedig weggevlogen. Balkis zat altijd naast Soeleiman; (jonken 

 en schepen zeilen naar Java) ; zij schitterden als de zon en de maan, en hoopten altijd 

 bij elkaar te zullen blijven. Balkis zat op haar langen bultzak en werd zij vakerig, 

 dan ging zij met Soeleiman slapen; ofschoon zij tevreden was, dacht zij toch met 

 verlangen aan haar land terug. Waren er geen gouden zitmatjes, dan waren er toch 

 veel opengewerkte; als het niet door gods beschikking was geweest, dan zou zij graag 

 naar haar land terug gekeerd zijn. Als er geen gouden zitmatjes waren, dan werden 

 er vloermatten klaar gelegd ; als het niet door gods beschikking was geweest , dan zou 

 zij nooit Soeleiman ontmoet hebben. De vloermatten raakten stuk door het gewicht 

 der voetkleeden; de prinses had een gelukkig lot, de maan was vereenigd met de zon. 

 De dienstmaagden zaten figuren te teekenen en sommige maakten ruikers van ontloken 

 bloemen ; de dienstmaagden zaten in kringen rondom de prinses , evenals de maan om- 

 ringd is door de sterreu. (Als men wandelt , gaat men naar de markt en neemt een 

 zakdoek mee) ; als de prinses wilde eten , dan waschten de zeven dienstmaagden haar 

 de handen. Als de prinses opstond , dan gingen de dienstmaagden uit elkaar ; als de 

 prinses het warm had, dan waaiden de dienstmaagden met haar waaiers om haar te 

 verkoelen. Soeleiman had twaalf honderd vrouwen gehuwd ; sommige waren gestorven, 

 die nog in leven waren , werden door hem onderhouden ; van andere was hij wettig 

 gescheiden , omdat dit door god zoo beschikt was. Balkis zat altijd te bidden en deed 

 dag en nacht goede werken ; de vrouwen beminden haar en hadden haar lief als een 

 schoone ontloken bloem. De twee pauwen leefden als vrienden , de eene was van 

 Balkis ; toen zij daar zeven jaar had doorgebracht , naderde haar sterfuur. Nooit verliet 

 de prinses haar paleis , slechts een enkele keer ging zij naar den tuin ; de dienstmaagden 

 haalden water voor haar, want zij deed haar gebeden altijd in haar paleis. Zij zat in haar 

 paleis met de voeten op den grond; reeds op aarde had zij allerlei genot, hoeveel te 

 meer nog in de eeuwigheid. De prinses zat tegen een groot kussen geleund met 

 Soeleiman aan haar rechterhand ; hoe groot ook de vlakte was, deze was vol van haar 



