— 65 — 



onderdanen. Vele dienstmaagden omringden haar rechts en links, sommige maakten 

 de sirih gereed, andere droegen de gerechten op en wedijverden om het overschot te 

 krijgen. Er waren kaarsen en lampen, die des nachts werden aangestoken; vele van 

 haar onderdanen zagen haar nooit, omdat zij altijd in haar paleis bleef. Muskusolie 

 stond bij de hand in een bakje, limoenen en rijstpoeder op een schaal; ofschoon vele 

 onderdanen haar kwamen bezoeken, nooit zagen zij het gelaat der prinses. Als de 

 prinses ging baden, dan goten eenige dienstmaagden water over haar; indien haar 

 onderdanen haar wilden zien , dan durfden zij haar niet naderen , omdat zij zoo inge- 

 togen zedig was. Als zij wilde schrijven, werd er papier gehaald; ofschoon al haar 

 onderdanen haar kwamen bezoeken, nooit gingen zij het paleis binnen. Men haalde 

 een pen en vermaakte die met een mesje; wanneer haar onderdanen haar des avonds 

 kwamen bezoeken, dan keerden zij niet terug voor het dag was geworden. Wanneer 

 zij bloemruikers en kransen maakte, dan was zij handig om die te schikken; men 

 zette de pan op het vuur om poffertjes te bakken, die de prinses at, als het warm 

 was. Als de prinses wilde bidden , dan sloeg zij haar bidsluier over het hoofd ; wan- 

 neer zij gestorven is, moet men altijd voor haar bidden. Wanneer zij zich bezighield 

 met stichtelijke overpeinzingen , dan had zij een rozekrans in de hand ; wanneer zij 

 begraven is, moet men altijd haar graf bezoeken. Als zij het nachtgebed deed, werden 

 er kaarsen opgestoken; als de prinses gestorven is, moet men toch in haar huis den 

 koran lezen. Wanneer de prinses wilde eten, dan schikten de dienstmaagden de 

 schotels netjes in orde. Zeven jaren en zeven maanden had Balkis daar geleefd , toen god 

 den doodsengel last gaf de geloovige prinses af te halen. Al was de prinses gestor- 

 ven, toch bleef Soeleiman nog leven, en toen Balkis begraven was, ontving Soeleiman 

 haar nalatenschap. 



