AANTEEKENINGEN. 



1. De uitgang at verandert in de uitspraak in è* (het teeken op de e stelt hier 

 denzelfden klank voor , als door het accent grave in het Fransch wordt aangeduid 

 de hamza toont, dat de e kort afgebroken wordt, als het ware een k, die in 

 keel teruggehouden wordt). Gelijk de Heer van der Tuuk in zijn Tobasche 

 spraakkunst, l ste st, bl. 1 van de inleiding, heeft opgemerkt zijn hiervan de 

 overgenomen woorden uitgezonderd , althans in de Bovenlanden {dar ai), waar men 

 dus zegt : hikajat , raajat, sar'ikat; hierbij valt dan aan te teekenen , dat die 

 sluitende t minder scherp wordt uitgesproken en overhelt naar d, zoodat een 

 bovenlandsche Menangkabauer in der tijd voor mij transscribeerde sarikad, raajad 

 enz. Een enkel woord wordt zoowel met at als met è uitgesproken, zoo tampat 

 en tampe , bakotat en baïcote enz. Te Padang en over het algemeen in de Be- 

 nedenlauden (pasisir) gaat ook in overgenomen woorden at in è over, zoodat men 

 daar zegt hïkajè , ade , Tcoee enz. 



2. Gaat de r als sluiter in den regel in de uitspraak verloren, ook in woorden op 

 tra, tri (tera, ten) verdwijnt zij : poetra, poetoj mantra, manto; tjeritera, tjoerito; 

 poetri , poeti; mantri , manti. 



3. Ook de sluitende l verdwijnt in de uitspraak: tinggal, tlnggaj bakal, baJca even- 

 als boentar, boenta; kabar, Jcaba. Om de l en r als zij sluiters van een letter- 

 greep zijn te behouden , wordt er soms een klinker achter geplaatst ; zoo Balkis, 

 Baloekih; serta, sato en sarato; kerdja, Jcadjo en Jcaradjo; koersi, koerisi. Het- 

 zelfde geschiedt ook met andere sluiters , zoo : maksoed , ma soei of makasoei ; 

 takdir, takadiè; magrib , magari ; masjrik , masariè ; miskin, mikin of misikin enz. 



De uitgang is wordt ik. 



4. De a aan het eind van een woord heeft denzelfden klank als de Javaansche a en 

 behoudt dien ook in de afleidingen. Arabische woorden op a veranderen niet van 



