— 20 — 



waarder van den Raad van Justitie , voorzien van een rnandament crimineel met clau- 

 sule van apprehentie en incarceratie, van boord afgehaald en in 's Compagnies boeijeu 

 overgebragt, terwijl al zijne papieren en goederen in beslag werden genomen. 



Hij bleef daar , zonder toegang , tot den 28sten December, toen hem, op grond 

 van verklaringen van den stadsgeneesheer, dat het belang zijner gezondheid eischte , 

 dat hij uit de gevangenis werd ontslagen , onder cautie van zijn zwager , Cornelis Sin- 

 kelaar, werd toegestaan in diens tuin te logeren. 



Toen de advocaat fiskaal , na de nieuwe instructie der zaak , bij eisch had ge- 

 concludeerd , dat van Heemskerck zou worden schuldig verklaard aan verraad en des- 

 wege gestraft met het zwaaijen van het zwaard boven het hoofd, verbanning voor 25 

 jaren en schadevergoeding voor de door zijn gedrag aan de Compagnie toegebragte 

 schade, verzocht de heer Sinkelaar van zijn borgtogt te worden ontheven, en daar van 

 Heemskerck geen anderen borg kon aanwijzen, werd, omdat men zijn leven niet in gevaar 

 wilde brengen door hem te gijzelen, in October 1785 toegestaan, dat hij op vrije voeten 

 zou blijven, onder gewone cautie juratoir, terwijl de procedure tegen hem zou worden 

 geschorst, totdat de Heeren Bewindhebbers zouden hebben beschikt op zijn verzoek om 

 intrekking der vervolging, met magtiging om zich bij de Regering te verantwoorden. 



Zelfs werd hem toegestaan zich naar Cheribon te begeven , waar hij bleef tot 

 September 1786. 



Intusschen hadden de vrienden van van Heemskerck in Nederland aan de Bewind- 

 hebbers der O. I. Compagnie kennis gegeven van de behandeling, die hij in Indië 

 had ondervonden. Bewindhebbers schreven daarop, den 25sten April 1786, een vrij 

 krassen brief aan de Indische Regering, waarbij werd afgekeurd, dat van Heemskerck 

 met zooveel meer gestrengheid was behandeld dan de overige bedienden van Padang, 

 die niet gevangen gezet en reeds voor lang vrij gesproken waren. Zij wilden daarom, 

 dat de langdurige gevangenschap van van Heemskerck en het nadeel, dat hij had ge- 

 leden, in aanmerking zouden worden genomen , en dat door de Regering geheel in den 

 geest van Hunne aanschrijving van 7 December 1782 zou worden gehandeld, waaruit 

 toch bleek , dat de Bewindhebbers a priori volstrekt niet van de schuld van van 

 Heemskerck overtuigd waren en in elk geval gelijke behandeling van al de bedienden 

 ten opzigte der overgave van Padang was voorgeschreven. 



Hierop besloot de Regering, bij secreete resolutie van 20 April 1787, de te- 

 gen den heer van Heemskerck gevoerde procedures te staken en hem te vergunnen 

 eene schriftelijke verdediging aan Haar in te dienen. 



Hij voldeed daaraan, onder dagteekening van 29 Junij. Zijne voornaamste 

 argumenten zijn reeds hiervoren aangeduid, en hij deed daarbij het verzoek, dat de 

 Regering zoodanige middelen mogt beramen, als tot een wezenlijk soulaas zijner 

 geleden tegenspoeden en tot veiligheid, rust en genoegen in zijne verdere levensdagen 

 zouden kunnen strekken. 



Eerst bij de Resolutie van 29 November 1787 werd deze treurige zaak beëin- 

 digd en verklaard: //dat Jacob van Heemskerck en de overige bedienden, die bij de 



