— 38 — 



~Von Erath had tegen de voorstellen van den heer Siberg gewigtige bedenkin- 

 gen. Het verplaatsen vau het bestuur naar Poeloe Tjinko zou de ondergang zijn van 

 de Europesche ingezetenen van Padang en tevens hoogst onwelgevallig aan de Padang- 

 sche hooiden en handelaren , daar de eersten er eene kleiuachting van hunne personen 

 in zouden zien en de laatsten den handel met de XII I Kota"s en verdere bovenlanden 

 zouden zien te niet gaan. 



Het plan van vrijen handel vond bij vou Erath ook geen steun, daar de 

 Compagnies dienaren en de burgers geen geld hadden om eeuen eenigzins belangrijken 

 handel te drijven en deze dus geheel in handen van vreemdelingen zou overgaan, 

 waaruit de Nederlandsche staat dus geen voordeel kon trekken. 



Hij had echter een ander voorstel , namelijk om den vrijen handel uitsluitend 

 te gunnen aan het opperhoofd , die zijn eigen besturend en handels personeel uit 

 Compagnies dienaren zou aanstellen en bezoldigen en bovendien jaarlijks te Batavia 

 aan de Regering zou uitkeeren f 10.000. 



De Regering wilde echter ook dit plan niet beamen en onderwierp de vraag 

 van het opbreken of het aanhouden van Padang ter finale beslissing aan Heeren 

 Zeventienen. 



Dat de Regering er slechts noode toe zou overgaan Padang te verlaten, blijkt 

 reeds uit de bovenaangehaalde aanschrijving aan von Erath om de zaak nader te be- 

 handelen, en evenzeer uit een brief van dezelfde dagteekeniug (26 Augustus 1791) aan 

 het opperhoofd en den secunde , in antwoord op des eersten hier voren reeds aangehaalden 

 brief van 21 December 1790, waarin ook het volgende voorkomt. 



//Terwijl wij wijders in het generaal op de consideratien van den gezaghebber 

 //dienen, dat hoezeer bij dezelve en in de vertoouing der winsten en lasten voorkomen 

 //bedenkingen en gronden, die niet geheel onaannemelijk zijn, om uithoofde derzelven 

 //te kunnen proberen of door een temporeden aanhouding van Padang, het daarmede 

 //voorgestelde oogmerk zoude kunnen worden bereikt, en dat ook zijne gemoedelijke 

 //voordragt ten faveure van de Christen ingezetenen aldaar en het droevig noodlot, 

 //dat dezelven bij de verhuizing van daar zoude ten deel vallen , eenige consideratien 

 //zoude meriteeren , de meermelde consideratien en vertooning echter bijzonder ook 

 //wegens de hier voor gemaakte aanmerkingen en dat de jongste eisch eene zeer 

 //geringe partij lijnwaden bedraagt , niet zoo decisief en zeker zijn als door de Heeren 

 //Meesters gerequireerd worden, namelijk de garantie, dat, bij aanhouding van Padang, 

 //de lasten de zuivere winsten niet zullen surpassereu, ten minste, dat politieke rede- 

 //nen dezen ter zijde gesteld zijnde, het onzeker zal blijven, of de uitkomst aan de 

 ^verwachting zal beantwoorden, en het de Comp. niet te vergen is, om te blijven 

 //resideren op plaatsen, die tot wezenlijk bezwaar zouden strekken en men ingeval 

 //van opbraak van daar voor der Christenen huishouding die voorzorg zoude kunnen 

 //gebruiken, waartoe men na billijkheid zich zoude verpligt oordeeleu. 



//En wij moeten dus de finale dispositie der Heeren Meesters blijven afwachten 

 //nopens Padangs aanhouding of opbraak, om welke reden en omdat wij die dispositie 



