— 46 — 



//de belangen van de buiten schuld ongelukkige onderdanen , te zamen werken , en 

 //eindelijk een vaderlijk besluit en uiteinde ten goede nemen moge , om te doen ver- 

 //dwijnen de vrees voor de dreigende rampen, waarvoor hun nazaten te dezer kust 

 //niet zonder groote reden thans schromen. " 



Hoe zwaar ook later uog de beproevingen der Padangsche burgerij zijn ge- 

 weest, het gevaar van weder aan den inlander te worden overgeleverd werd haar 

 gespaard, daar de Regering niet besloot tot het opbreken van het etablissement. 

 En daarvoor mag men zeker ook von Erath danken , wiens dringende vertoogen wel 

 niet zonder invloed op de besluiten der Regering zullen zijn geblevjn. Men stelle 

 zich voor het vreeselijke lot van eene weerlooze Europesche gemeente, overgelaten 

 aan de willekeur en grillen van eene iulandsche bevolking zonder algemeen gehoor- 

 zaamd hoofd , en men zal toestemmen, dat de schildering , die von Erath daarvan gaf, 

 niet overdreven was en , met de herinnering aan hetgeen vroeger onder zulke omstan- 

 digheden was voorgevallen , niet kon nalaten de Regering ernstig te doen nadenken 

 over de gevolgen van het plan om Padang te verlaten. 



De afstammelingen der toenmalige burgers van Padang hebbeu dus alle reden 

 om met dankbaarheid te gedenken de nagedachtenis van het opperhoofd, Christiaan 

 Hendrik von Erath. 



De aangehaalde brieven en vooral de reeds gemelde Consideratien van den 

 heer von Erath bevatten vele, gedeeltelijk hier voren aangestipte bijzonderheden omtrent 

 de toenmalige gesteldheid van Padang en de verhouding tot de binnenlanden , een 

 toestand, welke zich rnoerjelijk zal kunnen voorstellen de reiziger, die nu, nog geen 

 eeuw later, de wel geordende, bloeijende en rustige bovenlanden van het Gouverne- 

 ment Sumatra's Westkust bereist. 



De gemeenschap van de binnenlanden met Padang had hoofdzakelijk plaats 

 langs twee wegen , loopende door de negorijen Goegoe en Gantong Tjiri , in de 

 tegenwoordige onder-afdeeling XIII Kota's , en langs een omweg , over Poeloet-poe- 

 loet en Bajang, in de tegenwoordige Zuidelijke afdeeling van Padang. 



Wel waren er nog eenige voetpaden door de wildernissen van het gebergte, 

 dat de boven- van de beneden-landen scheidt, maar daarvan durfden de handelaren 

 geen gebruik maken, wegens de vele roovers , die zich daar ophielden. 



Zelfs de weg over Poeloet-poeloet was gevaarlijk door den slechten aard dei- 

 bevolking van Bajang , die de reizigers dikwerf beroofde. Te meer had dit daar 

 plaats, omdat de handelaars, die met stofgoud langs dien weg naar Padang trokken, 

 niet te huis behoorden in de XIII Kota 1 s, maar in de aangrenzende oostelijke lan- 

 den, waar het goud in ruime hoeveelheid werd gevonden, zoodat de roovers niet te 

 duchten hadden voor de wraak dier ver afgelegen volken. 



Wanneer nu de wegen, welke uit de XIII Kota's leidden, afgesloten werden, 

 dan stond de handel te Padang geheel en al stil. En dit gebeurde dikwerf. 



Het waren niet alleen de hoofden, die daartoe overgingen, maar zelfs de minste gees- 

 telijke of eenig aanzienlijk Maleijer, die zich verbeeldde daartoe reden te hebben, deed dit. 



