— 59 — 



liet was ouder deze benarde omstandigheden, dat de Ville de Bordeaux, op 



den 6den December 1793, onder de Engelsche koningsvlag even buiten Poeloe Pisang 

 ten anker kwam. 



Reeds den 4den te voren was het schip bij Priaman gezien en had toen vol- 

 doende achterdocht opgewekt om den heer Ohassé zijne reeds beraamde maatregelen 

 te doen nemen tot het, zoo goed mogelijk, verdedigen van de hem toevertrouwde plaats 

 voor het geval het vreemde schip mogt blijken een vijand te zijn. Hij liet de 

 batterijen bemannen en de Maleijers van Padang en omstreken oproepen om zich aan 

 het strand te verzamelen, waaraan zij slechts schoorvoetend voldeden. 



Aan alle burgers waren vaste posten tot beveiliging der Compagnie's gebouwen 

 aangewezen, welke, daar het schip, na geankerd te zijn, geen sloep aan den wal zond, 

 onmiddellijk werden bezet. 



Tegen middernacht van 6 op 7 December vernam men kanonschoten in de 

 rigting van Ajer Manis en spoedig kreeg men berigt, dat de Franschen in barkassen, 

 sloepen en inlandsche vaartuigen, die zij op de naburige eilanden hadden genomen, 

 aldaar trachtten te lauden. Zij werden als gidsen geleid door een Maleijer van Padang 

 en door een Atjeher, die zij in een praauw nabij Priaman hadden gevangen gemaakt. 

 Bergman had ten sterkste aangeraden met sloepen de rivier in te varen , maar, daar de zee 

 buitengewoon kalm was, was het voorzigtiger bij het weinig verdedigde Ajer Manis 

 te landen. De twee 4ponders, welke daar in batterij stonden, deden hun echter veel 

 kwaad en bezorgden hun een vijftigtal dooden en gekwetsten. In de verwarring. M'elke 

 daardoor ontstond , raakten de vaartuigen aan den grond , waarop de Franschen te water 

 sprongen en al vurende op de kleine batterij instormden , waarvan de geringe bezetting 

 de vlugt nam. Van de onzen was een man ligt gekwetst. Het aantal der vijanden 

 werd geschat op 150 man. De voortrukkende Franschen werden nog eenigen tijd op- 

 gehouden door de lSponders in de kloof, waarom zij trachtten het gebergte, ter zijde 

 daarvan , te beklimmen om aan den andereu kant naar de Padang-rivier af te dalen. 



Dit vernemende trok de secunde, Dirk ter Hoefl' (de vaandrig Mercklein ziek 

 zijnde) met eenige manschappen hun te gemoet , doch weinige minuten vóór ter Hoefl' 

 hadden de Franschen, in twee divisiën en voorzien van zes veldstukjes a. 1 pond, de 

 kruin van den berg reeds bereikt. 



Op het zien der Hollanders wenkten en riepen zij hun toe, maar ter Hoefl' liet 

 op hen vuren en wilde terugtrekken tot achter de batterij in de kloof. 



De Franschen gaven echter een algemeen vuur, zoowel uit hunne geweren, als 

 uit de veldstukken, waarop onze soldaten, met hun korporaal, van den Acker, aan het 

 hoofd, op de vlugt sloegen, hunne geweren in de lucht afschietende of wegwerpende, 

 zonder dat het ter Hoefl' mogelijk was hen tot staan of tot bedaren te brengen. De 

 zeer weinige Maleijers, die hen gevolgd waren, vloden op het zien daarvan in allerijl 

 weg en waren spoedig spoorloos verdwenen. 



De Franschen trokken daarop verder voort, maar werden door het zware 

 schut in de kloof voor eenigen tijd teruggedreven. 



