— 03 — 



» beschadigd , — de kerk-kussens geroofd, — het dak van de kerk op verscheidene 

 //plaateen mei kogels doorschoten, waarvan drie schoten door den koperen haan, die 

 //hoven op het dak op een ijzeren stang staat, gegaan zijn; — ook is het houten 

 «hek, "t welk om de halve kerk getrokken is, door de Fransehen aan stukken ge- 

 //hroken en tot hrandhout gebruikt geworden. En over het geheel hebben wij alles 

 "zoodanig ontramponeerd gevonden, dat vele onkosten vereischt werden (om "t) in den 

 //vorigen staat te stellen." 



Omstreeks drie ure des namiddags van den 7 den December kwam Le Menie aan den 

 wal. De heer Chassé deed onmiddelijk zijn beklag over de verregaande teugelloosheid 

 van zijn volk en de door hen veroorzaakte wanorde en verzocht, dat eene behoorlijke 

 overgave van "s Compagnies eigendommen tegen kwitantie zou plaats hebben, — waar- 

 toe het toen echter reeds te laat was. Le Même vond de eischen en grieven van 

 Chassé billijk, maar voegde er bij, dat de Frausche constitutie geen gestrenge wetten 

 toeliet, — dat hij bovendien over een kaper, over eene losbandige menigte kapitein 

 was, — dat de aard en levenswijze der kapers en de d rijfveeren, die hen tot kapen 

 aanzetten, bekende zaken waren; — en dat bovendien, zelfs bij de strengste krijgs- 

 tucht, vooral bij eene invasie, in de eerste ooger, blikken vele wanbedrijven plaats 

 hadden. Hij beloofde echter, zoo het mogelijk ware, de goederen te inventariseren en 

 daarvoor kwitantie af te geven. 



De generaal La Garce, die zich minder om de vormen scheen te bekreunen, voegde 

 daaraan toe, dat de heer Chassé ten strengste zou worden gestraft, indien iets aan de 

 goederen mogt ontbreken : waarop hij als middel van controle , de koopmansboeken 

 opeischte, die hem werden gegeven en niet dan met de grootste moeite en op het 

 laatste oogenblik van Le Même's vertrek werden teruggekregen. 



Onder vier oogen gaf Le Même eenige dagen later nog aan den heer Chassé te 

 kennen, dat zijn volk niet te regeren was en dat hij zelf niet alleen onvermogend 

 was eenige orde er onder te houden, maar zelfs met al zijne krachten mauwelijks de 

 grootste buitensporigheden kon verhoeden, door met de uiterste voorzigtigheid telkens 

 de belhamels en beleggers van vergaderingen naar boord te zenden , want dat hij , uit 

 vrees voor het gemeen, niet durfde doen blijken, dat hij medelijden met de Padangsche 

 ingezetenen had. De tweede scheepskapitein , La Wuant, bevestigde dit, onder bij- 

 voeging, dat hij alle brave lieden, die het ongeluk hadden van in handen van ka- 

 pers te vallen, in zijne ziel beklaagde, ja, dat hij, wat meer was, zich zelf en 

 ieder eerlijk man beklagen moest, die in dier voege genoodzaakt was zijn brood te 

 zoeken. 



Intusschen gingen de Franschen voort met naar boord te slepen bijna alles, wat zij 

 in de pakhuizen vonden, niet zonder vrees, dat zij door eene sti rkere Nederlandsclu' 

 of Engelsche magt zouden worden overvallen, want, zooals Le Même aan den heer 

 Chassé zeide: //een kaper is bestemd om zich te verrijken, latende het eenvoudig vech- 

 //ten voor de oorlogschepen." 



Vertoogen tegen dat plunderen hielpen niet. Le Même eischte bovendien de uitkee- 



