— 74 — 



erkende de Regering, dat men alles gedaan had, wat men kou, om Padang te behou- 

 den en besloot om daarin, als iu een ramp vau den oorlog, te berusten. 



De ingezeteneu, bekeud met de weinige liefde der Regering voor het kantoor 

 Padang, dat in de laatste jaren zooveel schade had berokkeud, vreesden, dat zij, na 

 de aanzienlijke schade, welke Padang nu geleden had, meer dan ooit geneigd zou zijn 

 om de vestiging aldaar op te breken. Zij hadden daarom reeds den 3 en Januari 1791 

 aan de Regering een adres ingediend, waarin zij betoogden, hoe zij, indien zij Padang 

 moesten verlaten, door het verlies van hunne erven, rijstvelden en huizen het wei- 

 nige, dat zij nog bezaten zouden verliezen. //Gedoog, gedoog dus HoogEdel Heeren, 

 //vaderen dezer gewesten, 11 schreven zij, //dat wij nogmaals onze smeekbeden, waaraan 

 //ons te veel gelegen ligt, al moesten wij ook UHoog aandacht lastig vallen, herha- 

 //len! Trek immers de handen van ons ongelukkigen niet weg. Ontwijk onze zuchten 

 //niet en geef ons aan geen rampzalig noodlot over, een lot, dat wij vertrouwen, dat 

 //geen christen op dezen aardbodem, zonder ziels-ontroering en aandoening zal kunnen 

 //aanhooren en de nazaat dit oogenblik niet dan met schrik zal herinneren. 11 



Hun verzoek om Padang door de Compagnie te doen behouden werd krachtig 

 gesteund door den heer Chassé, die verzekerde, dat, bij herstel van den vrede, 

 Padang in het vervolg ruim zijne lasten zou kunnen opbrengen. 



Ook de panglima en de panghoeloe's van Padang rigtten tot de Regering 

 schriftelijk het verzoek, dat zij Padang niet mogt verlaten. Zij kregen daarop ten 

 antwoord, dat zulks veel zou afhangen van hunne pogingen om de lasten der Com- 

 pagnie te verminderen door meer uitbreiding te geven aan de peperkultuur, en dat 

 ook verwacht werd, dat zij zouden bijdragen tot het herstel der versterkingen van 

 Padang. Hun werd echter opgemerkt , dat, indien zij werkelijk zoo trouw aan de 

 Compagnie waren, als zij het voorgaven, zij dan ook daarvan hadden behooren te 

 doen blijken tijdens den aanval door de Franschen ( 1 ). 



De Regering onderwierp dit verzoek der Europesche ingezetenen aan de Kom- 

 missarissen Generaal, die daarop bij hunne resolutie van 18 October 1794 besloten: 

 /'de dispositie op dat rekest vooreerst aan te houden, en de Hooge Regering onder 

 //het oog te brengen, dat Heeren Kommissarissen Generaal zich op het verzoek der 

 '/supplianten vooralsnog niet kunnen verklaren, eensdeels uit hoofde van den zonder- 

 //lingen eed, door Compagnies dienaren nevens de Padangsche burgers en ingezetenen 

 //aan de Franschen gedaan, en ten andere omdat Hunne Hoog Edellieden, alvorens 

 //finaal te disponeren over het voornoemde rekest of smeekschrift, grondig wenschen 

 //te onderzoeken, in hoeverre het aanhouden of opbreken van de kantoren op Sumatra's 

 //Westkust met 's Compagnies belangen zij overeen te brengen. 



Deze beschikking werd niet in haar geheel aan het bestuur of de ingezetenen 

 van Padang medegedeeld. Alleen schreef de Regering, bij brief van 11 April 1795, 



(*) Brief van 29 Augustus 1794; die der hoofden was van 1 Februari te voreu. Zij herhaalden hunne 

 betuigingen bij schrijven van 21 Januari 1795 en kregen daarop bij brief van 14 September nagenoeg een 

 gelijk antwoord. 



