— 79 — 



\ ir hulp van Batavia werd te vergeefs erewacht. Zelfs geen tijding kwam van 

 daar, en was ook niet te waehten, sedert Kommlasarisaan Generaal bij hun voren 

 aangehaald besluit van 21 Maart 17'.».") hadden besloten zich vooreerst van alle openbare 

 daden van souvereiniteit omtrent Padang te onthouden. 



Gelukkig voor de ingezetenen van Padang was hun dit niet bekend , want zij 

 zouden zich niet tegenover de Maleijers hebben kunnen staande houden , zoo dezen 

 niet door vrees voor bestraffing weerhouden waren hen met vereende magt aan te vallen. 



Zij leefden dus voort geheel en al onwetend van de zaken , die op het wereld- 

 tooneel voorvielen en waarin ook Nederland zoo ernstig betrokken was. Zij bestuur- 

 den hunne zaken , even alsof zij nog onder geregeld toezigt van Batavia stonden en 

 dreven een weinig handel voor "s Compagnies rekening en nog meer voor eigen baat , 

 daar sedert het vertrek der Transchen , in December 1793, aan de Compagnie's die- 

 naren geen gazien of kostgelden meer werden uitbetaald , zijnde het verzoek van den 

 heer Chassé om magtiging daartoe door de Regering onbeantwoord gelaten. Het is 

 trouwens niet duidelijk, waarom die magtiging noodig was, tenzij de heer Chassé, na 

 liet vertrek van Le Même, Padang als eene Frausche plaats bleef beschouwen. 



Wel werd door particuliere tijdingen soms berigt , dat de Regering zich het lot 

 van Padang niet meer wilde aantrekken , maar officieel werd niets medegedeeld en fei- 

 telijk had alle gemeenschap tusschen Batavia en Padang opgehoudeu. 



Gedeeltelijk lag daarvan de schuld aan den secunde ter Hoert', die, na het 

 vertrek van den heer Chassé, de vaart van Padang op Benkoelen had verboden, om 

 daardoor den uitvoer van rijst tegen te gaan. Het bestuur van Benkoelen maakte 

 daaruit op, dat de bestuurders te Padang hunne plaats beschouwden als te zijn Fransch 

 eigendom op grond van de verovering door Le Même, en verboden op hunne beurt 

 niet alleen de vaart op Padang, maar hielden al de voor die plaats bestemde vaar- 

 tuigen , welke Benkoelen aandeden , aan en namen kennis van de daarmede overgevoerd 

 wordende brieven en papieren. 



Natuurlijk was ook de aanvoer van manschappen, goederen en geld geheel ge- 

 stremd. De handel had niets meer te beteekenen en hoe minder de inlanders , door het 

 vermeerderen der gemeenschap met Poeloe Piuang, de Nederlanders noodig hadden om 

 zich van lijnwaden en andere benoodigdheden te voorzien, des te vijandiger werden 

 zij jegens hen gestemd. Vele maanden lang leefden de ingezetenen van Padang in 

 vrees van een algemeenen aanval door de bevolking van Kota Tengah en Pau, die 

 ook zeker zou hebben plaats gehad, indien niet de onderlinge afgunst en naijver der 

 hoofden telkens, wanneer het op uitvoeren aankwam, de zamenwerking verhinderden. 



De gansche militaire magt te Padang bestond in het laatst van 1795 uit den 

 ziekelijken en voor den dienst ongeschikten vaandrig Merklein met 13 Europesche en 

 3 inlandsche soldaten, van welke getuigd werd, //dat daaronder naauwelijks drie zijn , 

 /'waarop men zoude vertrouwen kunnen, zijnde de rest altijd bedronken, in de hoo_ 

 //(mate) bedorven, en door geene correctien meer op betere wegen te brengen." 



Aan de vroegere batterijen en versterkingen was, na de vernieling door de 



