— 85 — 



Hij meende, dat hij, door den last van Zijne Hoogheid den Prins van Oranje, 

 die tevens Opperbewindhebber der O. I. Compagnie was, niet na te komen, welligt 

 eene zeer groote verantwoordelijkheid op zich zou laden; maar daar stond tegen over, 

 dat 's Compagnies dienaren op geen bevelen van den Prins hadden acht te slaan, 

 daar hun alle orders van Batavia werden toegezonden. Evenwel, zoo redeneerde hij, het 

 was mogelijk, dat in den benarden staat, waarin de Nederlanden verkeerden, het 

 inroepen van de hulp der Engelschen om te voorkomen, dat de Oost Indische bezit- 

 tingen vielen in handen van de Erauscheu, had plaats gehad in overeenstemming met 

 de weuschen van heeren Bewindhebbers, terwijl ook de last om die bezittingen in de 

 bescherming der Engelschen over te leveren zeer goed aan de Regering te Batavia 

 kon zijn gegeven. In dit gevoelen werd ter Hoetf gesterkt door het feit, dat eenige 

 bezittingen, zonder verzet, onmiddelijk de Engelsche bescherming hadden aangeno- 

 men. Dat Padaug daartoe geen bevel van de Regeering had ontvangen, kon daaraan 

 liggen , dat de plaats door haar werd beschouwd als eene Fransche bezitting, hetgeen te 

 meer waarschijnlijk was, omdat zij in twee jaren geen brieven derwaarts had afgezonden (*). 



Hoewel de slotsom van ter Hoeüs beschouwingen was, dat hij in geen geval 

 mogt handelen naar de bevelen van den Prins van Oranje, zoo die niet door de 

 Regering waren bekrachtigd, niettegenstaande Padang door de Compagnie verlaten 

 was, hing hetgeen hem te doen stond, geheel af van de middelen van verdediging, 

 waarover hij kon beschikken, en van den geest der ingezetenen. 



De eersten ontbraken geheel; hij had geen fort, geene batterijen, geene amuni- 

 tie en geen soldaten. Om den geest der ingezetenen te kennen, hield hij met hen 

 eene algemeene vergadering, waarin hij hun de reden van de komst van den heer 

 Coles voorhield en afvroeg, in hoever /.ij meenden de door hem aaugeboden bescherming 

 te kunnen aannemen. 



Zij dienden daarop de volgende verklaring in: 



"Wij ondergeteekendeu , burgers en ingezetenen van Padaug, verklareu bij 

 "deze nooit of nimmer tegen Zijne Hoogheid den heer Prins Erfstadhouder van Holland 

 '/te zullen de wapenen opnemen of ons tegen deszelfs orders te opponeren, behoudens 

 '/echter, dat nooit of uumaals tegen haar zin en wille zullen gedwongen worden tegen eene 

 "Europesche mogendheid, die deze kolonie mogt aandoen, te vechten: waarentegen wij 



(') Ter Hoeff had dus ook geene mededeehng ontvangen Tan de circulaire aanschrijving der Kommissarissen 

 Generaal van 11 Augustus 1795, waarbij de hoofden der buitcn-kantoren, naar aanleiding van de berigten 

 omtrent de vermeestering der Vereenigdc Provinciën door de Franschen, werden gelast: «op hoede te zyn, om 

 door geen Europeschen vijand te worden overvallen, waartegen directelijk zoude strijden, wanneer men eene 

 ■apende magt vau eenige Europesche mogendheid en dus ook van de Engelschen, in 's Compagnies berittin- 

 »gen admitteerde eu dat het zelfs des te noodzakelijker is, die behoedzaamheid speciaal tot de Engelschen uit 

 "te strekken, daar het blijkt hun voornemen te zijn de voormelde bezittingen, immers bij provisie, te brengen 

 -onder eene soort van dependeutie van Zijne ^Majestait van Groot Brittauieu, daartoe gebruik makende van 

 «propositien, waaraan niemand van on» ofte Compagnies verdere dienaren, welke ook die zijn mogen, behou- 

 "deus zijn eed en pligt, het oor kunnen leenen, zonder daartoe wettiglijk en door een expres bevel van wege 

 -den souverein te zijn geauthoriseerd." 



