TWEEDE HOOFDSTUK. 



De Preanger-landen onder den Soesoehoenan van Mataram. 



In het vorige hoofdstuk is vermeld, hoe, na den val van het Padjadjaransche 

 rijk, dat, volgens den Heer Hageman tusschen 1488 en 1526 moet hebben plaats ge- 

 had, zekere Pangerang Gessau Oeloen zich als opperheer [Nalindró] opwierp en het over- 

 schot der bevolking verzamelde. 



Hoezeer omtrent de afkomst van dien Pangerang, de geslachtregisters en in- 

 landsche geschiedverhalen verschillende opgaven doen en hem noemen: kleinzoon van 

 Praboe Sili Wangie, den laatsten vorst van Padjadjaran, bf stamvader van de Eegenten 

 van Soemadang, bf aanverwant van Sjech Ibn Moelana en gehuwd met een kleindochter 

 van Praboe Sili Wangie, schijnt het historiesch bestaan van een dergelijk volkshoofd, 

 die als 't ware den overgang heeft geleid van de Siwa-Boeddhistische-Go&sdienstleev in 

 de Preanger-landen, tot de Mohamedaansche, als genoegzaam zeker te kunnen worden 

 aangenomen. 



Dit volkshoofd toch, in de Inlandsche verhalen Gessan Oeloen geheeten en door 

 invloed van familie-relatie met den priestervorst van Cheribon, tot den Islam over- 

 gegaan, was vermoedelijk van Prea?/ger-oors\)Yong en vormde den schakel, welke de 

 geschiedenis der Padjadjaransche heerschappij over de Preanger-landen, met die der 

 Mataramsche verbindt. 



De juiste tijd, wanneer laatstgemelde heerschappij opkwam, kan met zekerheid 

 niet worden bepaald, doch zal waarschijnlijk zijn aangevangen onder Sulthan Ageng , 

 die van 1613 tot 1646 over Mataram regeerde, zoo niet reeds vroeger onder Senopatti 

 Mataram, die, na zijn meester, den Sulthan van Padjang te hebben om het leven ge- 

 bragt, achtereenvolgens geheel midden Java veroverde en bij zijn dood in 1602, een 

 aanzienlijk rijksgebied bezat. 



Die Mataramsche overheersching duurde tot 1677, toen Soesoehoenan Amanghoerat 

 II, bij het traktaat van 19 en 20 Oktober van dat jaar, de Preanger-landen tot aan de 

 rivier PamanoeJcan, aan de Oost-Indische kompagnie afstond, of, wil men liever, tot 1705, 

 toen Soesoehoenan Poeger, aan de kompagnie eeue uitbreiding schonk van grondgebied, 



