— 43 — 



//noemden) queij Agas Quintal verseeckert, verclaerend e dat Sarrapada zijn schoonvader 

 //voorn*. , eerstdaecbs op Batavia comen ende met de Hollanderen vreede maeken soude, 

 //hoewel danigen (zoodanigen) vreede niet langer als 2 jaeren uijterlijck sonde connen 

 //dnijren, alsoo tusschen hun MaAometisten ende de Caffers, hoedanich de christenen 

 //intituleren , geene vreede bestant wezen, ofte langen tijt gehouden worden can. 



//Over de creeck van Tandjongh Patira voorschr. , hadden een touw geschooren, 

 //om die van Bantam den toeganck te beletten, hebbende queij Wangsa Diepa (*) reeds 

 //sijn volck om een mast voor sijn galeije te hacken derwaerts gezonden gehadt, dat 

 //die van de Oost niet wilden toestaan, soodat den gemelten Wangsa Diepa eindelijck 

 //een mast coopen en daer 10 realen voor hadde moéten nederleggen, ende soude, 

 //volgens gemelt rapport ter voorschreve plaetse groote quantiteijt schoon quieti (djatti?) 

 //hout te becomen zijn, sooveel men in 2 a 3 dagen soude connen doorreijsen ende 

 '/daer onder vele schoone, groote balcken. 



//Yoorschreve Juliaen was in alle dese negrijen wel bejegent ende van ijder, 

 //selffs den geseijden Juda Carti, vriendelij ck onthaelt geweest ende hat alle sints 

 //groote meenigte vrouwen en kinderen gevonden. 



//Tot wat eijnde de Sulthan Mataram, deselve aldaar soo naebij Batavia geplant 

 //mocht hebben, heeft grootelijck zijn bedencken." 



Dit rapport van 1641, — een citaat, waarvan het dagregister van het casteel 

 Batavia er nog verscheidene zou kunnen leveren , — komt vrij wel overeen met hetgeen 

 Rijkloff van Goens verhaalt omtrent de Javaansche nederzettingen, bëoosten de rivier 

 Tjitarum in het Krawangsche en met de inlandsche volksverhalen, in de vorige paragraaf 

 medegedeeld. 



Wanneer men den inhoud dezer paragraaf in verband brengt met het uit 

 inlandsche bescheiden verkregen resultaat in het vorig onderdeel van dit hoofdstuk, 

 moet elke twijfel aan de heerschappij van Mataram voor den onpartijdige vervallen. 



§ 3. 



Grensbepaling. 



In het algemeen geldt hier de opmerking van den Kommissaris-Generaal J. C. 

 Nederhurgh , in den aanvang van zijn rapport over de JaMatrascJte en Preanger-landen 

 dd. 23 November 1795, dat namelijk //zoo dikwijls er, met opzigt tot het eiland Java 

 //althans het westelijk gedeelte , van oude grensscheidingen gesproken wordt , in het 

 //oog moet worden gehouden, dat wegens de geringe kennis, welke men altijd gehad 

 //heeft van het inwendige gedeelte des lands , de limieten in die tijden, door geene 

 // meetingen , maar alleen ten ruwe bepaald zijn en om deselve, zoo veel mogelijk, 

 "kennelijk te maken, aangeduid door rivieren, gebergten en rawahs. 11 



( x ) Welligt Kiai Ngabehi Wongso 'Dipo , groot Gouverneur van alle javaansche zeehavens en gemagtigde 

 van den Soesoehoenan van Mataram, Amangkoerat , bij de sluiting van het traktaat van 25 Februari] 1677. 



