

— 47 ~ 



de bevolking der drie hooger genoemde landschappen vóór het Gouvernement ge- 

 stemd is. 



Daaromtrent kan, omdat met deze drie landschappen geene aanraking plaats 

 heeft, niets met zekerheid gezegd worden. Wie de voorname hoofden des lands zijn, 

 met wie , casu quo , zou moeten worden onderhandeld , is voor'shands niet bekend. 

 In het begin van 1874 liet Radja di Boea, door zijnen voormelden zoon Soetan Ras- 

 sim , den kontroleur van Boea weten , dat hij gaarne wenschte naar zijn land terug 

 te keeren, om de laatste dagen van zijn leven (hij was toen ruim 70 jaren oud ; te 

 Boea te mogen slijten en aldaar begraven te worden. 



Eeeds bevond hij zich te Si Loeba , de grens van 's Gouvernements gebied en 

 Kioantan, toen de gouverneur hem liet aanzeggen 's Gouvernements grondgebied niet te 

 betreden, daar hij zijn verzoek om naar Boea terug te keeren niet konde inwilligen. 

 Ofschoon hij ook oud en gebrekkig was en de gouverneur voor zijnen invloed te Boea en 

 omstreken niet het minste vreesde, kon echter, na zijnen dood, zijn graf te Boea als 

 dat van een heilige (hij wordt sints jaren reeds" genoemd Jang di Pertoean Sembajang) aan- 

 gemerkt worden , en het aanschouwen daarvan herinneringen opwekken aan den heili- 

 gen man , die ■ — altijd volgens de beschouwing van den Sumatraan — door de schuld 

 van het Gouvernement zijn geboorteland heeft moeten verlaten en als balling in den 

 vreemde rondzwerven , - — en een persoon , die deze herinnering bij de bevolking le- 

 vendig houdt, en daarbij voor de domme menigte de fouten van den overledene be- 

 dekt en alle schuld op het Gouvernement werpt, kon ligt ontevredenheid verwekken 

 en aanleiding geven tot rustverstoring, welke door de afwijzing van het bovenbedoeld 

 verzoek werd vermeden. 



