3 



Ztschr. f. Biologie, Bd. 62, 1913 en 'Ned. Tijdschr. v. Geneesk. 

 1913 en 1914.) 



XI. 



De dermatomerie van Lacerta viridis levert ons den sleutel 

 ter verklaring van de dermatomerie der tot nu toe onderzochte 

 hoogere diereu (kat, macacus, mensch), daar de factoren, welke 

 vorm en ligging der dermatomen beheerschen, bij Lacerta in 

 den meest primitieven toestand aanwezig zijn. (Zie van Trigt, 

 N. Yerh. Bataafsch Genootschap, 2de Reeks, Dl. 7, 1917 en Ned. 

 Tijdschr. v. Geneesk. 1918.) 



XII. 



Het door Lieberkühn en Weltner beschreven verschijnsel, 

 dat levende gemmula-cellen van zoetwatersponzen in water ge- 

 bracht tijdens de opzwelling hunne dooierkogels uitstooten, kan 

 niet alleen beschouwd worden als een reactie tot zelfbehoud, doch 

 ook als een inleiding tot celdeeling, welke door de dooiermassa 

 zoolang is tegengehouden. (Zie van Trigt, Arch. Xéerl. d. Phy- 

 siol., T. 2, 1918.) 



XIII. 



Het is zeer waarschijnlijk, dat het zetmeel in de plantaardige 

 cel niet alleen dienst doet als voedsel, doch tegelijkertijd een 

 „reservoir van ademhalings-energie" is. (Zie Janse, Jahrb. f. wiss. 

 Botanik, 1918.) 



XIV. 



De door Strasburger en Bower gegrondveste antithesen-theorie 

 der generatie-wisseling wordt door de bekende gevallen van 

 apogamie en aposporie niet noemenswaard aangetast. (Zie Bower, 

 The Origin of a Land Flora, 1908.) 



XV. 



Abel's uitspraak (Palaeobiologie, 1912), dat „der Daumen eine 



