( 122 ) 



klaarheid mogt vereischt worden. De duide- 

 lijkheid, welke de werkwoorden in dezen te 

 weeg brengen , bestaat daarin , dat , wanneer de 

 derde persoon de lijder of het voorwerp is , 

 waarop de handeling werkt, en alzoo in den 

 derden naamval staat , het werkwoord alsdan 

 den overdragtelijken zin bevat, welke niet kan 

 bestaan zonder een voorwerp , waarop die werking 

 overgaat, alware hetzelve ook niet genoemd. 



De persoon waarvan men spreekt wordt echter 

 somtijds op eene meer stellige wijze uitgedrukt 

 door het woord BnUHSjüiX déwé (Ngoko) en 



O 

 .{LMUUI 0(01(1 pijambak, (Kromo) of met het aan- 



* 



hechtsel HlttHinM \ dèwékké ; O (UU) O KUWJION 

 1 L W CClttü/ ücJI 



pij ambakkipoen , beteekenende , zelf, zijn zelf, 



Q. / 



hij zelf, als: ffi(UI^0fl7O (MlflEU]a£D[\ dèwékké si^ 



W . U " Q 



g 



toetoer , hij {zelf) heeft het gezegd; O (UU) 



O O. . C? 



O TOïiflf] JHIIKlDflnJlWlfll ÏUIJ \ pzj ambakkipoen hing- 

 GCldü/ > - 



hang hadhamel, hij {zelf) heeft het gedaan. 



Het dikwijls herhalen van deze schrijfwijze 

 verraadt echter eene gedwongenheid van stijl, 

 welke moet worden vermeden \ want de Javanen 

 beschouwen dezelve als oneerbiedig, wanneer 



van 



