( ii'f) 



■ ven , digt bij den Noordwestelijken top , aan. 



Het was tamelijk goed weder geworden. Een 

 koude Zuïdweste wind voerde nog slechts eenige 

 losse wolken langs ons heen. Wij bevonden 

 ons op de Zuidooster helling van den berg , wel- 

 ke alhier met gebrand gesteente bedekt en mét 

 Rhododendra-stmiken , mos en dorre varen be- 

 groeid was ; verscheidene rhinoceros-paden lagen 

 over dezelve heen. 



Van den krater zagen wij nog niets : deze moest 

 volgens onzen gids nog een eindje Westelijker 

 liggen ; hij stapte ons vooruit over een smal 

 rhinoceros-pad, hetwelk door bruine varen heen 

 slingerde ; voor eene opening derzelven bleef hij 

 aan den rand eener diepte staan en wees ons 

 naar het Noordwesten. 



Wij -zagen daar eenen grooten ronden plas 

 licht-blaauwachtig groen water voor ons uitge- 

 strekt liggen. Het was de krater ? waarlijk een 

 verrassend gezigt! 



Wij stonden op den Zuidoost -rand der wijde 

 ronde kom en zagen, over het schoone groene 

 meer , op deszelfs tegenovergestelden steenachtigen 

 oever. Uit denzelven rees een steile donkergraau- 

 we rotsmuur met roodachtig groen geboomte 

 hier en daar begroeid. Dezelve verhief zich eenige 

 honderd voeten boven ons tot aan den hoogsten 

 top des bergs ; daalde ter regterzijde tot de plaats , 

 waar wij stonden af en vormde den steilen Oost- 

 kant 



