(.36) 



begonnen wij ons naar een geschikt legerplaatsje 

 om te zien. Wij vonden ook weldra , op den Zuid- 

 Zuid-oostkant van den berg , in een niet zeer hoog 

 en tamelijk ligt boseh , een aardig plekje 

 waar wij onze tent, onder eenen ouden Jambus- 

 hoorn. , opsloegen. De zon stond nog hoog , en 

 wij haastten ons derhalven om ons legerplaatsje 

 ras in order te brengen en vervolgden toen , te- 

 gen 2 uren des middags, het pad verder opwaarts. 

 De grond was reeds op veele plaatsen met vul- 

 kanische asch en puimsteengruis overdekt. De 

 natuur werd hoe langer hoe eenzamer , en maar 

 alleen een frissche Oostewind streek door het ijle 

 geboomte, en onderbrak, door een sterk ge- 

 ruisen, de anders doodsche stilte. Wij zelven 

 deelden eenigzins in dit algemeene ledige en ieder 

 van ons, scheen als het ware met zich zelve té veel 

 te doen te hebben , en zich te zeer met denkbeel- 

 den bezig te houden , over het straks te ontmoe- 

 tene tooneel. Met rasche schreden stapten wij 

 voorwaarts, en spoediger als wij verwachten, 

 stonden wij op den Zuid- oostelijken rand van den 

 grooten krater Ratoe. 



Hier zetten wij ons voor eenige oogenblik- 

 ken neder , om de eensdeels , door het stij- 

 gen, en anderdeels door het geheel vreemde dat 

 ons omringde aangedane en beklemde borst, we- 

 der eenigzins te verligten. Het was een trotsch 

 en schrikverwekkend gezigt! 



De 



