(210) 



Léiak en Pankallang en eindelijk in het Zuiden 

 Alleban met den Sago-berg en het Lintouwsche 

 gebergte. 



De rigting der bergketen die deJö kottcCs voor- 

 al in het Noorden begrenst, is oogenschijnlijk 

 zeer onregelmatig. Niet ver van het fort van den 

 Bosch verwijderd, ziet men eene kleine rij 

 kalkbergen , achter welke men echter nog zeer 

 hooge bergruggen ontwaart , die zich in eene 

 Noord en Noordwestelijke rigting uitstrekken en 

 zich met den hoogen Ophier vereenigen. 



Indien wij thans met eenen geologischen blik, 

 alle de verscheidene zamen gegroepeerde bergen 

 beschouwen die hier naar alle rigtingen zich 

 schijnen uit te strekken , en daardoor het hoog 

 gelegen land van het centraal gedeelte van Su- 

 matra in zich sluiten ; zoo overtuigen wij ons 

 spoedig dat het juist de trachietformatie of ook 

 de nog werkzame vulkanen zijn die met hunne 

 hoóge toppen domineren, en door hunne onder- 

 linge verbinding de grootste rol hier spelen. 



Bij den Ophier, als den hoogsten berg van 

 Sumatra die i3ooo' boven de oppervlakte der 

 zee verheven is, schijnt zich de hoofdketen der 

 bergen die het eiland Sumatra in zijne lengte 

 doorsnijdt, en zich langs de geheele Westkust on- 

 afgebroken uitstrekt, Zuidelijk voornamelijk in 

 drie linien te verdeden als: 



i Q . In de linie die den Ophier met den Sèn- 



&a~ 



