( 247 ) 



ken zijn. Onder dit eerste vlies ligt het tegmen, 

 waarin geene vaten, maar een eenvoudig celweef- 

 sel erkenbaar zijn. 



De vruchten van Loranthus atropurpureus heb- 

 ben eenen knodsvorm, die zich echter eerst later, 

 door de uitgroeijing van de basis der vrucht ver- 

 toont. Het buitenste bekleedsel is vleeziger , en de 

 oroene kleefstof omgeeft het onregelmatig vijf- 

 hoekige zaad , hetwelk op een' verharden , uit 



den bodem ontstanen steel vastgehecht is. 



ij 

 Loranthus incarnatus en verwante soorten ko- 

 men in de buitenste bekleedselen met de ge- 

 noemde soorten overeen. De kleefstof ontwik- 

 kelt zich hier vooral op het zaad, in de nabijheid 

 van den uit het kiemwit uitstekenden wortel , en 

 van deze hoofdmassa gaan kleine gedeelten naar de 

 zijde van het zaad af, zonder de basis te omgeven. 

 Hier is hetzelve versteend, en de naar boven gaan- 

 de bekleedselen zijn vliezig. Deze verharding van 

 de spermodermis, die aan de zaadbekleedsels van 

 de verwante familie der Capriföliaceae herinnert, 

 is nog opmerkelijker bij Z. coccineus jack en Z. 

 Mackloüianus khs., bij welke zelfs het geheele 

 omkleedsel van het zaad verhardt. Het onderste 

 gedeelte van het zaad is tot op de helft door een 

 bruin versteend bekleedsel omgeven, welks uit- 

 springende hoeken (de vaten), bij het ophouden 

 van hetzelve , verder naar boven gaan en dan eene 

 versteende, uit korrels bestaande massa bevatten. 



Het 



