32 JAN ŚNIRŻEK 
ciła pracami Schmiedeknechta i Friesego, które ułatwiły oznaczanie 
gatunków do odróżnienia trudniejszych, przeto skontrolowałem zbiór, 
złożony przez Prof. Wierzejskiego w muzeum Komisyi fizyogra- 
ficznej, pochodzący głównie z Galicyi wschodniej, a wyniki tych 
badań wciągnąłem również do niniejszej pracy. 
Wreszcie oznaczyłem pszczoły i uwzględniłem nowe dla IS 
krajowej gatunki, zebrane przez śp. Bolesława Kotulę, w okolicac 
Lwowa i Przemyśla. Wykaz niniejszy opiera się zatem na zbio- 
rach, pochodzących tak z zachodniej jak wschodniej części Galicyi, 
różniących się od siebie pod względem zoogeograficznym, może 
iee dać obraz fauny błonkówek pszezołowatych całego kraju, 
jakkolwiek zapewne jeszcze niezupełny. 
Stosunkowo najlepiej zbadano dotychczas faunę tych owadów 
w miejscowościach, położonych przy granicy galicyjsko - bukowiń- 
skiej 1 w okolicy Krakowa, mimo to nie można jej uważać za 
poznaną dokładnie, gdyż badania odbywały się tu głównie w mie- 
siącach wiosennych. nie wiele zaś w lecie, z innych zaś miejsco- 
wości znane są gatunki letnie, a nie zbadane wiosenne. Chociaż 
zatem w spisie niniejszym wykazano 75 gatunków nowych dla 
fauny krajowej, a ogólna liczba błonkówek pszezołowatych, zna- 
nych obecnie z Galicyi, wynosi 215, to przecież należy się spo 
dziewać, że liczba ta znacznie się powiększy po wyczerpującem 
zbadaniu lokalnej fauny kilku jeszcze miejscowości, leżącyć 
w odrębnych krainach geograficznych Galicyi. Rezultat takich ba- 
dań da nam dopiero obraz całkowity fauny krajowej i może by 
podstawą do porównawczych studyów. Na teraz mogę tylko zazna” 
czyć, że fauna Podola galicyjskiego jest bogatszą w gatunki niż 
zachodnia część kraju. Występują tam gatunki takie, jak Bombus 
fragrans Pall, B. vorticosus Gerst, Xylocopa valga Gerst., Ceratina E 
Loewi Gerst., Nomia diversipes Latr. i inne, które naleza juz do fauny 
południowej, i te w zachodniej części kraju z pewnością odszukać 
sig nie dadzą, tymczasem o żadnym gatunku, występującym na 
zachodzie, nie można dziś jeszcze twierdzić, ze na wschodzie 80 
niema. 
Zebrany materyał oznaczałem głównie według dzieł: 
r O. Schmiedeknecht: Apidae Europaeae. Gumperdae et 
Berolini 1882—1884. 
H 
Friese: Die Bienen Europas. Teil I—VI. Berlin u. Inns- | 
bruck 1895 — 1901 
Lr 9 
Jena 1907. A 
Tylko eo do rodzajów, w wymienionych dziełach jeszcze = 
opracowanych, musiałem się posługiwać literaturą starszą, dosyć 
obficie zebraną w bibliotece Komisyi fizyografieznej; Mii > H 
jednak nie podaję, gdyż uważam to za zbyteczne wobec dzie% 
Schmiedeknecht: Die Hymenopteren Mitteleuropas- 3 


e to EN 2020 WODE. A p 
