108 JÓZEF DZIEDZIELEWICZ 
niawymi włoskami. Na przegródce (thyridium) większa, na łukówce 
(arculus) mniejsza opalowo-biała plamka, brzeg skrzydła przy łu- 
kówce gęsto czarno owłosiony. Znamię (pterostigma) oliwkowo-żółte. 
Tylne skrzydła przeźroczyste ze znamieniem żółtem. bardzo z rzadka 
żółto uwlosione, Użyłkowanie skrzydeł wyraźne, ciemno-żółte. Wy- 
rostek wierzchniego końca odwłoku wązki, z dwoma trójkątnymi 
płatkami bocznymi. Dolne przysadki (appendices anales inferiores) 
mają taki sam kształt jak u Rhyacophila septentrionis Me’ L. 
u góry na wierzchniej krawędzi są nieco wycięte. Prącie (penis) 
paleowate, dwoma ząbkami opatrzone, przy nasadzie rozszerzone, 
pomiędzy dwoma koleami położone, u spodu pokryte pochewką wi- 
dełkowatą. 

Rye. 1. 
Rhyacophila furcata n. sp. 
g' koniee odwłoku z boku, g koniec odwłoku z wierzchu. 
iig skrzydel = 27—32 mm, dlugosé ciala — 10 mm. 
wnymi gatunkami Rhyacophila septentrionis Me’ L. i polonica Me’ L. 
na Czarnohorze przy wodospadzie potoku ,Dancerz“, którego źródła 
wypływają pod szczytem tak samo zwanym. Okazy ukrywały się 
między gałęziami świerków, a spłoszone przelatywały na przeciwny 
brzeg potoku i usiadaly na trawach lub krzewach. ` 

