WIKTOR KUZNIAR 
dzie trzeba się przebijać przez różnie grube warstwy dyluwialne. 
Ił tworzy podłoże dość nierówne, faliste, dlatego miąższość całego 
dyluwium. które leży na nim. jest różną w dość szerokich grani- 
cach (25—15 m). Nigdzie dotąd nie odsłonięto w Krakowskiem 
dyluwium tak kompletnego, choć całość miąższością swą nie impo- 
nuje. W kilkunastu profilach, leżących o kilka do kilkunastu m od- 
ległości od siebie, a przedstawiających tę dogodność, że jedna albo 
dwie górne warstwy jednego profilu są podstawą drugiego i t. d., 
przez co łączność ich jest absolutnie pewną, — odsłaniają się niemal 
wszystkie ogniwa. jakie dotąd poznano w krakowskiem dyluwium. 
Od dołu ku górze są we wspomnianej właśnie odkrywce następu- 
jące utwory. 
pierwszy. 1) Ił w świeżym stanie brudno 
eiemno-zielonawy. delikatny, plastyczny, absolutnie niewarstwowany, 
wody nieprzepuszczający, z lekką wonią bitumiezng lub siarkowo- 
dorową. Piasku jest w nim mało i są to tylko drobniutkie ziarenka. 
Zdarzają się także drobniutkie i cokolwiek większe wpryśnięcia 
pirytu. Po wyschnięciu ił ten twardnieje. staje się na przełamie 
jasno zielonawo-szarym, na powierzchni przybiera nalot żółtawo- 
brunatny do rdzawego, pęka muszlowo. Wyschnięty kawałek. wło- 
żony do wody, pęcznieje gwałtownie. Ponieważ jest nieprzepuszezal- 
nym, zbiera się w jego zagłębieniach woda zaskórna i krąży po 
jego powierzchni. Woda ta jest mocno żelazistą i ma słaby zapach 
siarkowodoru. Na powierzchni iłu powstają miejscami do 10 em 
grube soczewki ochrowego limonitu. 
od względem stratygraficznym należy ił do miocenu, co wy: 
nika z jego ułożenia i absolutnej petrograficznej identyczności z iłami 
gipsonośnymi, odsłoniętymi o kilkadziesiąt m dalej, a co potwier- 
dziło znalezienie w bryłee wielkości orzecha włoskiego kilkunastu 
źle zachowanych otwornie, należących do rodzaju Globigerina, Cri- 
stellaria i Nodosarta. 
2) Szereg żwirów, piasków i iłów piaszczystych, oznaczonych 
liczbą I w rycinach 1 i 2. 
ateryałem żwirów są najrozmaitsze skały obee, przed 
kiem granity, porfiry czy porfiryty, różne kwarce i piaskowce 
cowe, łupki krystaliczne i t. d. Granitów jest kilka typów, od te 
tury mikroskopowej do normalnej z mniej więcej równemi zlar- 
nami i aż do porfirowej lub pegmatytowej z dużymi kryształami dwo- 
jakiego skalenia, jedną lub dwu mikami, amfibolem. Wszystkie s54 
bardzo zwietrzałe. Porfirów są 2 odmiany: brudno fioletowo-ezerwona 
i brudno zielona. W cieście skalnem tkwią 3—4 mm długie d 
ształki skaleni, które ulegają rozkładowi na jakieś zielone miners: 
Na ogół są te porfiry jeszcze ogromnie twarde, zbite. Między łup” 
kami krystalieznymi są przedewszystkiem gnajsy biotytowe 1 ciem 
zielone łupki amfibclowe. Piaskowce mają mnóstwo odmian: " 
ewszyst- 
kwar- 
teks- 
ee nn 
