16 WIKTOR KUŹNIAR 

Ryć. 6. 
Poszukując dobrych odkrywek dyluwialnych. natrafiłem jeszcze 
na jednę, o której warto tu wspomnieć. W miejscu, gdzie krzyżują 
się drogi polne do Dziekanowie i Sudołu, jest wzgórze ze znanym 
od dawna łomem wapienia jurajskiego. W literaturze geologicznej 
jurze, pochylonej tu lekko ku PnZ, a częścią na kredzie, dochowała 
się stosunkowo gruba pokrywa dyluwialna. Znajdujemy tam od dołu 
ku górze: ssa 
1) 35-4 m grube żwiry z wtrąconemi. kilka m długiem, 
płaskiemi soczewkami grubego, żelazistego piasku, potem ^ , 
2) + 70 em grubo-ziarnistego piasku, który ku górze staje 5! 
bardzo drobno-ziarnistym i mocno gliniastym, aż wreszcie przeć odzi 
ez wyraźnej granicy 
3 O em grubą warstwę lössu gliniastego, ióltawo bre 
natnego, z mnóstwem konkrecyi żelazistych, długich, bardzo rozga d 
zionych, majaeych ksztalt grubych, sekatych kijów. Na pose 
prostopadłym do osi widać, że są to współśrodkowe pierścienie en: > 
(czy gliny), stosunkowo mało żelazistego, rozcieralnego w d | 
i bardzo żelazistego, twardego, ciemno-brunatnego. Wewnątrz eer E 
rur jest jeszcze zawsze próżnia, a czasem resztka zbutwiałego Ko 
rzenia. Ta glina przechodzi ku górze pes 
) w zupełnie normalny löss, niewapnisty, tworzący pókła 
15—2 m gruby. : 
EE oe Ress EU to e Der TNT 

