PRZYCZYNKI DO ZNAJOMOŚCI GKOLOGICZNEJ W. KS. KRAK. 21 
jest marglem. skutkiem czego możnaby ten utwór z łatwością uwa- 
żać za kredę. gdyby nie skamieliny mioceńskie. Nad tem 
2) + 12 em gruba warstewka ciemnego, tłustego iłu z mnó- 
stwem zgniecionych ostryg i innych skamielin. 
Długa, do 1 m gruba soczewka margli niebieskawo-zielona- 
wych z rdzawym nalotem, mnóstwem glaukonitu i dość rzadkiemi 
skamielinami 
4) Znowu zlepieńce, zupełnie takie same, jak poprzednio, do 
30 em grube, od góry rozmyte i pokryte ciemną piaszczystą glebą 
z głazami narzutowymi. 
Zlepienee nr. 1 są lokalnie do 3 m grube, a w takich par- 
tyach przeciąga przez nie + na wysokość 1 m od dołu utwór nr. 2, 
a czasem nad nim jeszcze do 15 em grube soczewki jakichś białych, 
ilastych margli, rozpadających się na powierzchni na drobne okru- 
chy, a pokrytych śnieżno-białemi. ogromnie delikatnemi igiełkami 
jakiegoś nalotu. Wszystkie wymienione utwory zawierają skamie- 
liny, pomiędzy któremi najpospolitszą jest Ostrea eochlear Poli, którą 
można nawet w bardzo ładnych egzemplarzach znaleźć. Punktem, 
gdzie miocen wystepzje w zupełnie podobnych warunkach, są 
Pychowice. 
. Między grotą Twardowskiego a wymienioną wsią, o kilka- 
dziesiąt kroków od Wisły. jest duży, ale od dawna porzucony łom 
wapienia jurajskiego, gdzie odsłonięto także kredę i miocen. Od- 
krywka ta jest ciekawą przez to, że warstwy jury, lekko ku PdZ 
pochylone, zostały przez morze kredowe ścięte płaszczyzną jak stół 
gładką i że widoczne to jest na długości kilkudziesięciu m. Na pd. 
końcu łomu jest jura potrzaskana szeregiem dość regularnych usko- - 
ków, po których jej część się obsuuęła. Właśnie ponad tem miej- 
scem kończy się kreda (dolny senon z Actinocamaz verus, quadra- 
tus), a zaczynają moeno piaszczyste iły miocenskie, koloru niebie- 
Wisły & jednej strony, a z drugiej łączą się z zagłębiem mioceń- 
skiem na Pd od Wisły. 
wym między przystankami „Podgórze Bonarka* i „Podgórze Miasto*, 
a na Pd od tego wkopu ciągną się prawie w tym samym poziomie 
hypsometrycznym wzdłuż wzgórz wymienionych aż na W, gdzie 
łączą się z resztkami miocenu, wychodzącego z wkopu kolejowego. 
