PRZYCZYNKI DO ZNAJOMOŚCI GROLOGICZNEJ W. KS, KRAK. va 
wapieni, niespojone prawie niezem tak, ze rozsypują się za dotknię- 
Gdy się połączy w jedną całość wyniki, do jakich doszły głę- 
bokie wiercenia na Pn i Z W. Ks. Krakowskiego (a także poza 
granicami politycznemi Księstwa) — z tem, eo odnośnie do miocenu 
zauważono w Krakowskiem, to otrzymuje się już dość ciekawy 
obraz stosunków, jakie zastał tu miocen. Widzi się. że miocen na 
Pd, Z i PnZ od Księstwa jest bardzo gruby, a staje się tem cien- 
szym, im bliżej dzisiejszych wzgórz na PdZ i Z od Krakowa. Na 
wzgórzach. położonych nad lewym brzegiem Wisły, widzimy od 
granie Galicyi ciągnące się zlepieńce wybrzeża z ostrygami (Cheł- 
mek, Bielany, Przegorzały i t. d.). Zlepieńce te schodzą aż do po- 
ziomu Wisły (Zwierzyniec pod klasztorem Norbertanek. Bonarka). 
gdzie przechodzą w piaszczyste utwory przybrzeżne, także z temi 
samemi ostrygami (Pychowice, Bonarka i t. d.). Wzgórza od Bielan 
aż po Kopiec Kościuszki mają na sobie resztki zlepieńców nietylko 
od strony Wisły, ale i od Pn, a między pasy osadów wybrzeżnych. 
albo przybrzeżnych. wsuwają się tu 1 owdzie zbite iły, powstale 
we wodzie głębokiej (n. p. Skałka). 
Zaznaczywszy sobie poziom hypsometryezny dla iłów, dla pia- 
sków ilastych z ostrygami i wreszcie dla zlepieńców z ostrygami, 
otrzymujemy wygląd terenu. jaki zastało mórze mioceńskie. Poka- 
zuje sie. że teren ten był wzniesiony na PnW, a stąd opadał na 
