28 WIKTOR KUZNIAR 
pres de Gap, en Dauphinć), skąd i La Harpe miał swoje okazy, 
występuje gatunek N. contorta w ilości 5%/,, na cala ilość okazów 
N. striata, gdy La Harpe twierdził, że ta ilość jest równo sto razy 
ma przed sobą. (N. striata-contorta jest w Tatrach bardzo częstą 
formą. występującą w pewnym poziomie nawet gromadnie; nie mo- 
głem jednak poprzednio odróżnić tych gatunków, dlatego ich wcale 
nie przytoczyłem). Do tego potrzebaby jeszcze dodać niejasności 
nomenklatury, zaczynające się już od roku 1792, bo N. striata 
Bruguiere = N. contorta Deshayes, a jeden i drugi = N. striata 
d'Orbigny. Następnie zamieszanie idzie jeszcze głębiej, tak n. p. 
N. striata (pars) Hantken = N. Boucheri de la Harpe-Parisch i t. d.; 
Haug proponuje zniesienie wogóle nazwy striata i zastąpienie jej 
przez nazwę contorta.. ù 
takim stanie rzeczy pozostaje tylko jedna droga do oddania 
wszystkich szczegółów stratygrafiezno- paleontologieznych naszego 
eocenu i do uniezależnienia ich (w znacznej mierze) od panujących, 
sprzecznych poglądów: 1) zbadać, jakie formy występują obok siebie 
na tej samej powierzchni warstwy; różnice między okazami we- 
wnątrz tego samego gatunku są przynajmniej w części różnicami 
indywidualnemi; 2) zbadać, jakie formy występują ponad so 
w różnych warstwach; doprowadzi to do poznania różnie rasowych 
i gatunkowych, a więc da już podział stratygrafiezny, oparty na 
warunkach miejscowego rozwoju; wreszcie 3) porównać, o 1e to 
jako zasada wykonalne, tak otrzymane wyniki z wynikami, 
kich doszło badanie w taki sam sposób przeprowadzone w k 
cznych basenach trzeciorzędnych Europy zachodniej, południowo” 
środkowej i wschodniej. 
Program powyższy jest bardzo podobny do programu, jaki dla 
swoich prae ustalił Douvillć (Etudes sur les Nummulites, I. note. 
Bull. Soe. géol. Fr. 1902). Różnice wynikają tylko ze stanowiska 
teoretycznego. Douvillé bada formy tej samej warstwy 1 śledzi 
zmiany, którym podlega indywiduum w swym rozwoju, 
„jednego poziomu“ z różnych basenów, aby otrzymać pewne WË 
i różnice rasowe. potem formy różnych poziomów, aby uzyska 
zmiany nastepeze typów, czyli mutacye. Metoda p. Douvillé pozo 
stawia, mojem zdaniem, zawiele dowolności dla badacza, bo przede- 


