EOCEN TATR I PODHALA. I. 31 
stajne zlepieńce, ale zlepieńce, okruchowce i piaskowce grubo- 
i drobno-ziarniste. „Piaskowce* nie są kwarcowymi. bo mają zale- 
dwie ślady ziarn kwarcu, a są zbiorem drobnych, otoczonych ziarn 
wapienia. Ku górze piaskowiec (= wapień ziarnisty) przeważa, a na 
samej górze panuje wyłącznie. U dołu lawiey są te utwory poroz- 
mieszczane niejednostajnie, naprzemian, a w częściach piaszczystych 
występuje tu i owdzie zjawisko uwarstwienia wichrowatego. Między 
składnikami zlepieńców dają się odróżnić wapienie i jakieś pia- 
skowce (rzeczywiste, kwarcowe). Jedne i drugie są dobrze zaokrą- 
glone. Wapienie z łatwością dadzą się odnieść do wapieni jurajskich 
facyi górno-tatrzańskiej, zwłaszcza wtedy. gdy są różowe i mają 
liczne ślady fukoidów. Takie wapienie występują tylko w dolnej 
jurze brunatnej faeyi górno-tatrzańskiej i zresztą nigdzie, są zatem 
zupełnie charakterystyczne. Prócz tych są jeszcze inne wapienie, 
sine i blado żółtawo-zielonawe; ich pochodzenia nie mógłbym z pe- 
wnością podać, Drugim otoczonym składnikiem są jakieś kwarcowe 
piaskowce, koloru żółtawego, bardzo zwietrzale; materval ten mógłby 
pochodzić z pewnych partyj warstw gresteńskich lub dolno-tryaso- 
wych. Między dobrze otoezonymi znalazł się także jeden kawałek 
czerwonego granitu, wielkości pięści, doskonale okrągły. Okruchowce 
utworzone są wyłącznie z dolomitu. Najwidoczniej jest to materyał 
pierwotnych piargów, zlepiony na miejscu, bez uprzedniego trans- 
portu. Materyałem grubszym „piaskowców * są wapienie i dolomity, 
a spojem wszystkiego, zlepieńców, okruchowców i piaskowców, jest 
blado żółtawo popielaty wapień dolomityczny. 
Najważniejszą jest oczywiście płaszczyzna zetknięcia zlepień- 
ców z podstawą. Otóż ta podstawa jest nierówną, tu i owdzie po- 
wyżeraną, to znowu względnie gładką. Z nią są spojone zlepieńce 
w ten sposób, Ze w zagłębienia i dołki tryasowe wchodzą otoczaki 
eocenu. Spojenie na płaszczyźnie granicznej nie wykazuje ani śladu 
jakiegokolwiek wzajemnego. przeciwnego ruchu tryasu i eocenu: 
niema tam żadnego lustra skalnego, żadnych prążków po ślizganiu, 
żadnego spojenia kalcytem, ani jakąkolwiek inną substancyą, pó- 
Źniejszego od powstania, ani nawet niema tych nader subtelnych 
powłoczek ilastych, które przy bardzo nieznacznych ruchach prze- 
ciwnie skierowanych dwu mas skalnych po sobie powstają; niema, 
Jednem słowem, ani jednego śladu ruchów sobie przeciwnych eocenu 
! tryasu. Nawet gdyby były skądkolwiek znane wypadki ruchów 
przeciwnych mas skalnych bez charakterystycznych zjawisk me- 
chaniezno-chemicznych, towarzyszących faktowi ślizgania się, to tu 
taki ruch byłby niemożliwym do pomyślenia, bo są w dołkach 
tryasu najróżnorodniejsze otoczaki, częstokroć dobrze stykające się 
ze sclanami dołka; gdy otoezakiem jest twardy a nader ruchy 
dolomit. to ślad jakiegokolwiek ruchu wywołałby charakter styczne 
zjawiska spękania dolomitu, czego nigdzie nie widziałem. V reszcie 
