EOCEN TATR I PODHALA. I. 33 
w płytki coraz to cieńsze, aż wreszcie rozsypują się w drobne, cie- 
niutkie łuski, których już od zwietrzałego fliszu odróżnić nie można. 
W stanie świeżym są to najczęściej 60—80 em grube ławice, na 
przełomie szarawo-czarne z leciuchnym odcieniem granatowym. Pę- 
kają we wielkie bryly, ozraniczone równoległemi ścianami, ale naj- 
częściej są już zaznaczone spęknięcia w duże, grube płyty, które 
po wyschnięciu dają się z łatwością łupać na cieńsze. 
Z takiego właśnie materyału, z istniejącemi płaszczyznami pęk- 
nięć, po których rozpoczęło się już nawet wietrzenie, najłatwiej wy- 
dostać rośliny. Ich stan zachowania jest w grubych zarysach naj- 
częściej bardzo dobrym Znajdują się w stanie pewnego rodzaju 
zwęglenia, są o wiele czarniejsze od skały, skutkiem czego dosko- 
nale się od niej odrzynaja, a części grubsze (skorupy owoców, kora 
gałęzi it. d.) stale są zamienione w błyszczący, czarny węgiel. Nie- 
-stety skutkiem tego. iż materyał, w którym tkwią, nie jest dość 
delikatnym, nie zachowała się ani jedna cecha subtelniejsza, jak 
rysunek drugo- i dalszo-rzędnych nerwów, rysunek powierzchni liści 
it Nawet rysunek nerwów bocznych pierwszego rzędu zaciera 
sie ku krawedziom liści tak, iż najczęściej przebiegu ich rozeznać 
wane są jako substancya zwęglona, wielkie zaś w ten sposób, że 
istnieją bardzo dobre odciski zewnętrznej skorupy powierzchni, 
s D D D > : 
‘Spraw. Kom. fizyogr. T. XLIV. Dział IV. 
