34 | WIKTOR KUŹNIAR 
a na jednych i drugich odbiły się własności materyału w sposób 
przykry. Wprawdzie ślimaki, o ile się dały wypreparować, są ga- 
tunkowo dobrze oznaczalne, ale za to małże dadzą się oznaczyć za- 
ledwie rodzajowo — i to nie zawsze. 
ądząc po sposobie zachowania i własnościach fizycznych ma- 
teryału, nabiera się przeświadczenia, iż rośliny i zwierzęta dostawały 
się tu w stanie zupełnie świeżym, jako okazy żywe. Wyobrażam 
sobie, że panowały tu podobne fizyczne warunki, jakie moglibyśmy 
spotkać w spokojnych, zacisznych zatokach lub rozlewnych lima- 
nach dzisiejszych mórz ciepłych. Rośliny nie mogły odbywać dłuż- 
szego transportu, niż na to pozwalał ezas, przez który mogły się 
utrzymać nie butwiejąc, ślimaki zaś i małże, nie znajdując warun- 
ków dogodnych, przybywały tu niezmiernie rzadko i to chyba tylko 
zagnane prądem wodnym. 
Cheae już teraz choćby tylko w słabem przybliżeniu odtwo- 
rzyć warunki, w jakich powstawały omawiane osady naszego sta- 
rego trzeciorzędu, musiałbym dać obraz bardzo niezupełny, bo — 
jak wiadomo — istnieje pod Furkaską bogata flora, znaleziona przez 
Dra Raciborskiego, a dotąd nieopraeowana. Zdołam zaś poniżej wy- 
kazać, że flora pod Hrubym Reglem jest stratygraficznie dalszym 
ciągiem flory pod Furkaska, że zatem nie można obu traktować od- 
dzielnie. Dlatego ograniczam się na razie do kilku tylko uwag 
o florze pod Hrubym Reglem, zostawiając omówienie dokładne Je- 
dnej i drugiej flory do niedalekiej przyszłości. 
Pod Hrubym Reglem znaleźli się przedstawiciele 13-tu naste- 
pujących rodzin: Gramineae, Nipaceae, Podocarpeae, Cupulif erae, Mo- 
reae, Salicineae, Laurineae, Proteaceae, Apocynaceae, Sapotaceae, Myr- 
taceae, Pomaceae, Amygdaleae, razem w 17-tu opisanych poniżej ga 
tunkach, których nazwy przytaczam tu dla przejrzystości: 
Poacites sp. Laurus Lalages Ung. 
Nipadites Burtini Brongt. Daphnogene paradisiaca Ung. 
Podocarpus eocenica Ung. Daphnogene melastomacea ? Ung. 
Quercus urophylla Ung. Dryandroides angustifolia? Ung. 
Quercus sp. Apocynophyllum lanceolatum Ung- 
Carpinus grandis Ung. Sapotacites sideroxyloides Ettingsh- 
Ficus Morloti Ung. Eucalyptus oceanica Un 
Populus mutabilis var. Heer. Pyrus troglodytarum Ung. 
Amygdalus pereger Ung. 
Nie jest to jednak wszystko. Kilku gatunków brak w HI 
spisie, z różnych bowiem powodów nie mogły dotąd być określone: 
Cechą charakterystyczną, widoczną już choćby z tego spisu, Leg 
| o przed- 
okoliczność, iż każda rodzina ma najczęściej jednego tylk 5 
stawieiela gatunkowego. Niewiadomo, czemu to przypisać; pij b 
yP cl 
bowiem przyjąć, że winien temu sposób zachowania, zbierania 

