40 WIKTOR KUŹNIAR 
stawę górnego eocenu. Na mapie Prof. Uhliga cała ta przestrzeń 
pociągnięta jest kolorem fliszu. Nie mogę wątpić, że flisz musiał tu 
i owdzie ocaleć w drobnych płatach, jednak nie miałem szczęścia 
widzieć go, bo gdzie tylko usiłowałem dotrzeć do skały, znachodzi- 
łem zawsze bryły wapienia eoceńskiego. W prześlicznym jarze 
m 
bardzo skąpej ilości otoczaków, które widziałem na dnie tegoż po- 
toku, dostrzegłem także kilka drobnych otoczaków cokolwiek zle- 
pieńcowatego wapienia z licznymi okazami gatunku N. lucasana. 
Poszukiwałem w górze potoku miejsca, skądby te otoczaki pochodzić 
mogły. jednak warstw in situ nie odnalazłem. 
Wid 
zupełnie tak samo, jak na Pn Tatr. Różnica polega na tem, że na 
Pn możemy w dogodnych odsłonięciach widzieć wszystkie poziomy 
eocenu, tu zaś dostępne są niemal wyłącznie poziomy najdolniejszy 
i najgórniejszy średniego eocenu i górny eocen 
Pochodzi to stąd, że ułożenie ławie eocenu na Pn jest zgoła 
inne, niż na Pd. Leżą one tu prawie płasko, zupełnie tak, jak flisz 
podhalski na Pn w odpowiedniem oddaleniu od Tatr. Wyjątek sta- 
nowią drobne partye eocenu, położone bardzo blizko krawędzi pd. 
Tatr krystalicznych, gdyż albo mają upad skierowany na 
Tatr (w górze Bielańskiego potoku i pod Koliba), albo na Pn, ku 
Tatrom, jak np. pod Surową. Choć we wielkiej partyi wyraźnie 
żadnego upadu stwierdzić niepodobna, trzeba jednak przyjąć, 2 
lekki upad ku Pd istnieje, bo wskazują na to stosunki hypsome 
tryczne poziomów stratygraficznych. I tak przy punkcie 808 m 
mamy poziom N. striata-contorta, a odtąd w górę potoku widzimy 
go prawie ciągle az do punktu 882, czyli na przestrzeni + 35 E. 
jest to zatem przynajmniej w znacznej części upad warstw ku Pd. 
Te same stosunki hypsometryezno-stratygrafiezne dowodzą, Że — 
