KOCEN TATR 1 PODHALA. 1. 41 
niemal płasko leżący ten kompleks potrzaskany jest mnóstwem usko- 
ów. Można się nawet pokusić, żeby w przybliżeniu ocenić ich wy- 
sokość. Oto w potoku Hibbiey, o niecały km na Pn od Skałki, 
mamy oznaczony punkt 808 m, który w porównaniu z Hrubym Gro- 
niem leży o 157 m niżej. Poniżej 808 m jeszcze spotyka się rzadkie okazy 
N. str.-contorta, możemy wiee tę ławicę przyjąć za podstawę gór- 
nego eocenu. W takim razie, aby otrzymać wysokość zupelną, trzeba 
do tej liczby dołożyć jeszeze różnicę poziomów stratygrafieznych 
N. laevigata- N. striata. Niema sposobu, żeby tę wielkość ocenić 
wprost; jeśli wolno posłużyć się tu analogią, możnaby przyjąć jako 
jej równoważnik 15 m, bo tyle przeciętnie wynosi miąższość śre- 
dniego eocenu na pn. stoku, a wtedy wysokość uskoków byłab 
łącznie równą około 172 m dla odległości poziomej = + m. 
a punktem 808 m — przeszło 100 m (jeśli Skalniste = + 914 m). 
Ze znacznem prawdopodobieństwem można też ocenić grubość 
eocenu górnego, albowiem w dnie koryta tuż obok Skałki jest po- 
ziom N. striata-contorta, a cały kompleks litotamniowy tworzy jedno- 
litą ścianę i sięga jeszcze przynajmniej kilka m ponad Skalke. — 
różnica tych poziomów hypsometrycznych, czyli grubość kompleksu, 
musi zatem być równą min. czterdzieści kilka m, t. j. wynosi prawie 
tyle, eo n. p. górny eocen pod Furkaską. 
O stosunku scharakteryzowanych tu pokrótce utworów do nad- 
ległego fliszu, w szczególności o sposobie, w jaki przechodzą w siebie 
wapienie i materyał fliszu, nie umiem nie powiedzieć z powodu 
Już wymienionego. Resztki fliszu muszą tu być rzadkie i małe. 
ebrawszy najważniejsze szczegóły, można o utworach eocenu 
na Pd Tatr wypowiedzieć następujące zdanie: Jest to petrograficznie 
ten sam materyał, co w największej ilości odsłonięć na Pn, z prze- 
wagą wprawdzie skał jasnych, ale pozorną, bo uwarunkowaną sto- 
sunkami ułożenia, stratygraficznie tak samo piętro średniego i gór- 
nego eocenu, jak tam, 1 wreszcie tektonicznie — jedyna różniea — 
Jest to płyta z lekkiem nachyleniem od Tatr ku Pd, potrzaskana 
dość poważnymi uskokami w różnych kierunkach. 
Flisz podhalski na zetknięciu z pasem Skałek. 
. _ Już od czasu wyjścia monografii Tatr Prof. Uhliga wiemy 
niezbicie, że wapienie i zlepieńce starego trzeciorzędu na pn. stoku 
Tatr są genetycznie złączone ze sobą, że tu i owdzie warstwy je- 
dnych i drugich leżą naprzemian, że najezęściej wapienie zwolna 
