EOCEN TATR I PODHALA. I. 47 
grubsza od tamtej. Materyałem jest piasek z maleńką ilością iłu, 
która wystarcza zaledwie do tego, żeby drobne grudki mogły się 
razem utrzymać, jednak już w palcach daje się ta skała doskonale 
rozeieraé, Tkwią w tem dość częste ziarnka kwarcu, wielkości gro- 
chu lub drobnej fasoli, dobrze zaokraglone i równie wielkie, ale 
o wiele rzadsze, płaskie, zaokrąglone kawałki zielonego, ehloryto- 
wego łupku krystalicznego, który rozpada się na drobne łuski. 
Ważną jest jeszcze wielka ilość pirytu, który rozsiany jest wszę- 
dzie w bardzo drobnych ziarnach, a na większych otoczakach two- 
rzy do 2 mm duże kryształki. Rozkłada on się ciągle i dlatego cała 
skała ma zapach siarkowodoru. Między składnikami znalazł się także 
jeden jedyny otoezak wielkości dużego orzecha laskowego, który 
jest wapieniem nummulitowym i zawiera kilka form nummulitöw, 
których niestety bliżej nie można określić. Skamielin jest w tej 
ławicy nader mało. Są to ogromnie rzadkie i drobne okruchy po 
malzach, skorupki orthophragmin tak rozgnieeione, że się rozpadają 
w palcach i nader rzadkie nummulity. Gatunkowo zdołałem tu 
oznaczyć: N. striata, Orthophr. applanata i Archiaci; bryozoów ani 
śladu, tak samo ani śladu jakichkolwiek innych skamielin. 
Wreszcie III ławica nie jest już nawet utworem jednolitym, 
tylko składa się z cienkiej warstewki iłu i eokolwiek grubszej ila- 
stego piaskowca. I! ma grudki do 2 mm w średnicy. koloru gra- 
natowego, które są wiwianitem (oznaczenie zawdzięczam kol. Cz. 
Łopuskiemu). Skamieliny są doskonale zachowane i liczne. Najeze- 
siszemi są bryozoa i drobne otworniee, potem idą nummulity, po- 
tem Orthophragminy czy Lepidocyeliny i wreszcie inne duże otwor- 
nice. Gatunkowo oznaczyłem stąd: N. Boucheri, N. Boucheri var. 
tnerassata 1 N. Tournoueri. 
yliczone powyżej cechy petrograficzne, a przedewszystkiem 
paleontologiczne, wystarczają najzupełniej do określenia wieku po- 
ziomów. Mamy w ławicy I formę średnio eoceńską N. lucasana 
1 forme z granicy średniego do górnego eocenu — N. striata. 
Pierwsza jest w stosunku do drugiej bardzo rzadka, trzeba zatem 
przyjąć, że średni eocen miał się ka końcowi, ale zawsze jest to 
Jeszcze średni eocen, górny poziom ogniwa wielkich nummulitów. 
awiey lI N. striata jest formą wogóle bardzo rzadką; 
starszej, ale niestety i wybitnie młodszej nie znalazłem. Musimy się 
tu więc pogodzić z faktem, znanym zewsząd. gdzie forma N. striata 
występuje. iż ma ona duży zasięg pionowy. że wien nie jest idealną 
skamieliną przewodnią. Pozytywnego dowodu, iż ławiea II jest 
SIę, iż wystarcza jednak fakt znachodzenia się N. lucasana w la- 
wiey I a nieobecność tej formy w ławicy IL aby przy częstości 
tej samej N. striata w jednej a jej rzadkości w drugiej lawiey — 
