50 WIKTOR KUZNIAR 
seryi 11 (ławica II) jest czemś sztucznem i że w rzeczywistości 
jest mniejszą niż 3 m. 
O innych objawach tektonicznych niema co mówić, bo choć 
są możliwe, to jednak nie można ich stwierdzić w sposób nie- 
wątpliwy. 
Zebrane pokrótee najważniejsze wyniki zbadania profilu ścian 
Dunajca na Pd od Szafłar są zatem następujące: 
1) Lawice I. II i III są różne wiekiem, albowiem I-sza jest śre- 
dnim eocenem, Il-ga podstawą górnego eocenu, a IIl-cia podstawą 
dolnego oligocenu; 
2) Lawice I i II nie są częściami jednej i tej samej warstwy, 
nie mogą zatem być skrzydłami jej antikliny; 
3) Objawy fałdowania nie odgrywają tu żadnej wybitnej roli, 
natomiast wysuwają się na pierwszy plan: 
oziome pęknięcia, jako skutek rozbicia się o przeszkodę 
warstw, pchanych od Pd. 
Wreszcie jeszcze kilka uwag, odnośnie do wymiarów profilu. 
Dodawszy do siebie liczby, przytoczone powyżej jako grubość warstw, 
otrzymamy sumę 100925 m. rzeczywistości profil wynosi 1025 m 
długości, jak o tem bardzo łatwo się przekonać na miarach toru 
kolejowego, który biegnie równolegle do linii profilu. Kontakt fliszu 
podhalskiego a Skałek jest dokładnie w miejscu 28:55 km toru ko- 
lejowego, zlepieńce II ze skamielinami w miejscu 287 km, a ła- 
wica III w miejscu 29:8 km. Różnica 1025—1009:25, t. j. 1575 m, 
jest ilością, która powstała stąd, że drobnych partyj nieodsłonię- 
tych między odsłoniętemi nie wliczałem do profilu. Ponieważ przerwy 
wielkie wynoszą 680 m, czyli łącznie przerwy wielkie i małe 680-- 
15:75 — 69575 m, przeto na miejsca pełne w profilu pozostaje 
1025 — 695'75 = 329:25 m, t. j. mniej niż */, całej długości pro- 
filu! Przyjąwszy, że wszystkie warstwy pochylone są do poziomu 
pod kątem 45°, otrzymalibyśmy jako ich grubość liczbę 725 m, która 
jest oczywiście za małą. Próbując jednak grubość tę obliczyć na 
kilka innych sposobów, przy których uwzględniałem różne okoli- 
eznosei, komplikujące rachunek, otrzymywałem liczbę, nie wiele 
wahającą się około tamtej. Grubość zatem całego tego kompleksu 
od górnego poziomu średniego eocenu aż do dolnego oligocenu naj” 
prawdopodobniej nie byłaby o wiele większą niż 725 m. 
Nidzica. 
Najbliższym sąsiednim punktem na W, skąd, dzięki pracy 
Prof. Uhliga, od dawna znamy doskonale kontakt pasu Skałek 7 fli- 
szem podhalskim, jest brzeg potoku na Pd od Nidziey. I tu pen 
stępuje ławica konglomeratu ze skamielinami i to — jak stwierdzi 
Prof. Uhlig — w bardzo ciekawy sposób (str. 668, Pieniny). Nie 

