54 * WIKTOR KUŹNIAR 
się, nieco wyżej nad połączeniem się obydwóch skorup. Skorupa 
nieco moeniej wydeta od prawej; od najwyższego wyniesienia 
skorup, padającego w */, długości od góry licząc, ciągną dwa żebra 
coraz wydatniejsze ku spodkowi, stykające się ze żebrami skorupy 
prawej; pomiędzy niemi jest zatoka, zostająca coraz głębszą w miarę 
zbliżania do spodka; w skorupie prawej bywa niekiedy nierównie 
głębszą, aniżeli w lewej; tym sposobem traci się właściwie charakter 
przepasanych, i przejście do familij mających prawą skorupę wy- 
dętą, a w lewej zatoka powstaje; główny charakter jednakże prze- 
pasanych przeważa; jest to tylko wyjątek, Od żeberek spada sko- 
rupa nieco naglej ku dzióbkowi, zwolna zaś na boki; dzióbek nie- 
zbyt ścieńczony, moeno się zakrzywia; dziura okrągła, średniej wiel- 
kości; deltidium rozeinajace; pole boczne, oddzielone wydatną kra- 
wędzią, ciągnie się od końca krawędzi bocznej do dzióbka. Skorupa 
prawa nieco płasksza, od ?/, wysokości spada zwolna na boki, da- 
jąc poezątek skrzydłom. Zatoka jej przy spodku odpowiada zatoce 
wej skorupy. jako i małe żebra. Niektóre odmiany prawie są zu- 
pełnie gładkie (fig. 5), mają niewyraźne żebra i zatoki; odmiany 
dłuższe (fig. 6) zaś naglej ku bokom spadają; w ogólności; mają 
wspólne wymienione charaktery szeregi, uważając znaczniejsze, je- 
dne odmiany w drugie przecho dzić zwykły. Pierścienie przyrostu 
lekko wzniesione na - jadraeh; ile tylko mielismy egzemplarzy pod 
reka, zawsze ANY wyrażne“ (Zejszner, Nowe skamieniałości, str. 30, 
tab. III, fig. 4 
Do t ego pow dodać. że: 1) kąt, pod miis rozehodza sie 
Zejsznera wynos on u a — 141% u fig A — 136% u fig 
— 124% u egzemplarzy, które ja mam w ręku, kąt ten waha 
A w granicach 120— 140°; 2) pręgi współśrodkowe. odpowiadając 
przyrostowi, eis D bardzo Pi sen gęstem subs 
poda jest pa her zaw Ju avidson pisze z racyi tego ra- 
ieniopława: „ idéntiieation of this shell has given i et 
era 

