56 WIKTOR KUZNIAR 
kunde II tom, str. 374, tab. 48, fig. 28, 29) „am Kressenberge bei 
Traunstein“. nie uznaje jednak tej nazwy, a daje jej inną, miano- 
wicie Ter. subregularis, idąc w tem za Kefersteinem, który ją „hat 
angezeigt“ (Quenstedt l. e.) z fliszu pod Fähnern w k* Appenzell, 
a to w dziełach: Deutschland geogn.-geolog. dargestellt r. 1828, 
tom VI, str. 99 i Naturgeschichte der Erdkunde 1838 r., II, str. 
686. Ani Davidson nie zna Quenstedta i jego źródeł (Bibliography 
r. 1886 — Quenstedt r. 1871), ani naodwrót Quenstedt (1868— 
1871 r. Petrefk.) nie zna Davidsona Tert. Brachiopoda (1870 r.). Prócz 
wymienionych istnieje jeszcze około 20 różnych prae, pomieszczo- 
nych przedewszystkiem w kilku pismach włoskich, belgijskich 
i szwajcarskich, w których może być wzmianka o naszym brachio- 
podzie, Prac tych nie znam bliżej. 
Załuję bardzo, że na tem muszę na razie przerwać moje źró- 
dłowe studya historyczne, które niewątpliwie dałyby ciekawe wy- 
niki odnośnie do historyi rozwoju synonimiki paleontologieznej i do 
logiki, rządzącej prawami tego rozwoju. Już teraz bowiem mogę 
Fig. 6a—e Zejsznera = fig. ha—c Schafhiiutla. a fig. 4a—e Zei: 
sznera — fig. D Davidsona. Okazy Ter. Hilarionis. które miał prze 
sobą Bayan (8 z Croce Grande, 3 z miejsc. Pozza), są absolutnie iden- 
tyczne z figurami Davidsona. z rys. 4 i 5 Sehafhäutla, z rysunkami 
Zejsznera i moimi okazami i z rysunkiem Ter. subregularis 29 Quen- 
stedtą. W zbiorach Ecole des Mines są nadto 2 okazy z Kressenbergu. 
które zebrał Deshayes i oznaczył jako: Ter. subregularis Münster (non 
Keferstein!), a które są absolutnie identyczne z rysunkami i okazami 
dla Ter. Hilarionis, Ter. subregularis (in Quenstedt). Ter. picta Schafh. 
i Ter. aequivalvis in Quenstedt et Schafhiiutl. Jeden z tych okazów jest 
23 mm długi a 22 mm szer., drugi 38 mm długi i 40 mm szer.; pierwszy 
odpowiada zatem zupełnie fig. 4 Ter. pieta var. Schafh., drugi fig. 1 
Ter. aequivalvis Schafh. Okazy te różnią się tylko wielkością, gdy 
zaś między nie wstawić okazy tatrzańskie i fig. 2 Ter. aeguivalvis 
var. Schafh. (l. e), to największe okazy Schafhiiutla (50 mm szero” 
kóści) trzeba uważać za koniec szeregu form, należących w zupe” 

