EOCEN TATR I PODHALA. I. Di 
ności do siebie. Jedna tylko z podanych przez Schafhäutla różnie 
byłaby ważną, mianowicie rozwartość kąta, który tworzą krawędzie 
zawiasowe skorup. Wedle Schafhautla Ter. picta ma ten kąt = 
110%, Ter. aequivalvis — 125% (patrz tekst 129—131 str.) Zmie- 
rzywszy jednak kąty zawiasowe na rysunkach Schafhiiutla, przeko- 
namy sie, że tylko na fig. Da, t. j. Ter. picta var., kat ten = 110°, 
już u drugiej „odmiany* równa on się 130% a u typu wynosi na- 
wet 131% Tak samo ma się rzecz z Ter. aequivalvis fig. la: a więc 
typ ma kąt zawiasowy 130°, a fig. 2a, t. j. Ter. aequivalvis var., 
ma kąt aż = 148°! (Porównaj te same kąty u egzemplarzy tatrzań- 
skich!!). Trzeba jednak przytem zauważyć, że rysunek la Ter. 
aequivalvis jest albo bardzo nędzny, albo też przedstawia okaz chory, 
bo lewe ramię zawiasowe ma 33, prawe 185 mm długości, skut- 
kiem czego szezyt jest przesunięty na lewo, a prawa strona egzem- 
plarza ma 265, lewa 21 mm dł. Tak samo we fig. 2 szezyt jest 
eokolwiek przesunięty na lewo. Quenstedt do opisu Ter. aequivalvis 
Schafh. nie dodaje nie nowego, ale daje za to rysunek (fig. 32 1. e.), 
który doskonale odpowiada zwiększonym figurom 6a, b i e Zej- 
sznera. 
Wydaje mi się zatem, iż mogę z niejaką słusznością wypo- 
wiedzieć zdanie: „Gatunki“ Terebratula Hilarionis Meneghini (fide 
Bayan - Davidson i cytowane okazy in natura), Ter. picta et var. 
h Ter. subregularis (Keferstein in Quenstedt, Münster fide 
Deshayes) i Ter. (false) Zietheni in Zejszner są identyczne. Nadto 
Ter. aequivalvis Schafh. in Sehafhäutl et Quenstedt i powyższe są 
szeregiem jednej grupy, naleza do siebie, a zostaly tylkö pod po- 
wyższemi nazwami opisane i od siebie odeiete — z różnych powo- 
dów. Jedynym zaś, — jak mnie się wydaje — powodem do oddzie- 
lenia gat. Ter. aequivalvis Schafh. mogłaby być wielkość okazów tu 
należących w porównaniu z okazami tamtych „gatunków*. Sam 
Schafh. pozbawił jednak tę „cechę* jej mocy, bo zaliczył do Ter. 
aequivalvis formy, które wielkością — jak i niezem innem — wcale 
nie różnią się od 7er. Hilarionis i t. d. 
Pozostaje jeszcze do zanotowania, że opisany gatunek jest bar- 
dzo blizkim formie eoceńskiej Ter. Kicksii Gal. a poza tem kilku 
formom od kredy wstecz aż po ret i pozostaje do rozstrzygnięcia 
pierwszeństwo nazwy. Na razie przyjmuję nazwę użytą przez Da- 
vidsona, a zaliczam gatunek do podrodzaju Liothyrina, idąc w tem 
za Oehlertem (in Fischer, Manuel, str. 1316). 
W Tatrach pod Capkami, pod Hrubym Reglem i indziej. 
e 
Terebratulina striatula Sow. (var.?). 
Terebratulina striatula Sowerby, 1818, Mineral Conch. Vol. 6, str. 69, tab. 536, 
g. b (non 3, 4!). 
